Fotografie trainingen

Fotograferen doen we allemaal! Maar om foto's te maken die impact hebben, een verhaal vertellen en er technisch goed uit zien, heb je kennis nodig. Kennis van de techniek. Wil jij foto's maken die ervoor zorgen dat jouw social media eruit zien om te smullen, waardoor je meer volgers krijgt en meer online succes? Dan ben je hier precies op de plek waar je moet zijn.  

Heel graag leer ik jou het prachtige vak. Of je nu alleen maar waanzinnige vakantiefoto's wilt leren maken, of mega aantrekkelijke foto's op je website en social media wilt plaatsen, ik leer het je met hart en ziel. Dat jij zelfverzekerd achter die camera leert staan, en met veel plezier de schoonheid van mens, dier en aarde kunt zien en fotograferen, is mijn prioriteit.

 

Fotografie trainingen

Online basistraininig fotografie

Online basistraininig fotografie

Diensten

Opleiding tot allround fotograaf

Powershoot

Wie zijn wij

Blog

Vrouwen en fotografie

4 maart 2020

Vrouwen en fotografie

 

Vrouwen maken in een snel tempo hun opmars in de wereld van de fotografie. En dat is een groot geschenk. Waarom? Dat ga ik je hieronder uitleggen.

 

Ik waarschuw maar vast, het blog kan best generaliserend overkomen, dat is niet perse de bedoeling, maar soms noodzakelijk om een punt te maken. En ik zeg het er ook vast bij, ik ben dol op mannen en ook op veel mannelijke fotografen. Daarnaast zijn er ook horken van vrouwelijke fotograferen, die werkelijk geen benul hebben van het bestaan van hun linker hersenhelft. Bij alles wat ik hieronder zeg zijn er dus vele uitzonderingen.

 

De cijfers

Eerst even wat feiten. In een branche onderzoek uit 2010 van de fotograferen federatie, blijkt dat tot 1975 er maar 4% van alle fotograferen vrouw was. Vanaf 2006 was dit percentage gestegen tot 32%. En ik denk dat vandaag de dag het percentage nog wel een stuk hoger ligt.

Tot nog niet zo lang geleden was het dus toch wel een echt mannen beroep. Wat echt heel jammer is, want juist de vrouwelijke kwaliteiten zijn heel waardevol bij fotografie.

Waarom er zo weinig vrouwen als fotograaf werkzaam waren dat weet ik niet zeker. Maar ik kan me voorstellen dat één van de redenen is dat fotografie echt een heel technisch beroep is. En dat was het zeker in de analoge tijd. In het digitale tijdperk zie je direct de foto die je maakt en kun je de instellingen aanpassen wanneer je ziet dat hij niet goed is. In het analoge tijdperk moest je gewoon weten dat je het goed deed, en dat vergt heel veel kennis van de techniek.

En dat is iets wat vrouwen vaak afschrikt. Het grootste percentage van mijn cursisten is vrouw, en ik zie bij hen veel vaker dat ze de techniek ingewikkeld vinden. Om die reden twijfelen ze vaak of ze wel geschikt zijn om een cursus te gaan doen. Een twijfel die ik bij mannen nauwelijks zie.

 

De techniek

Omdat ik zelf een vrouw ben en toch wel een vrouwelijke manier van uitleggen hanteer (zonder onnodige vaktermen en ingewikkeldheden) begrijpen de vrouwen het prima en ik zie daarover veel trotse reacties. Trots op zichzelf.

Het is niet eens zo heel gek dat vrouwen de techniek vaak lastig vinden. De techniek van fotografie is ook best lastig en vaak heel onlogisch. En ik denk ook echt dat het de mannen zijn die hebben bedacht hoe we wie techniek onder woorden brengen.

Een voorbeeld, neem even het diafragma. Wanneer je op Wikipedia kijkt dan staat er dit: Het diafragmagetal van een lens of lenzenstelsel is gelijk aan de brandpuntsafstand (f) gedeeld door de apertuur (D), de diameter van de intreepupil.

En als je denkt dat dit het was, nee hoor. Eronder staat namelijk nog een lap tekst waar niet doorheen te komen is.

Voor een leek (en ook eigenlijk wel voor niet leken) klinkt het diafragma getal absoluut niet logisch, 5.6 , 7.1 enzovoort. En om het makkelijk te maken, geven we het getal weer met de letter F. En waar dat vandaan komt dat weet volgens mij bijna niemand. Want bij elke uitleg staat er dat het wordt aangegeven met de letter F, zonder een logische uitleg daarbij.

De reden dat het allemaal zo ingewikkeld is, is omdat het een begrip is uit de optica, dat onder andere ook bij astronomie wordt gebruikt. De berekeningen en het effect ervan kloppen natuurlijk. Maar waarom houden die techneuten deze info niet lekker voor zichzelf en geven ze een diafragma een getal waar de gewone sterveling iets mee kan. Het is niet zo gek dat hierdoor de gemiddelde mens denkt dat ze fotografie nooit zullen begrijpen. Een klein getal in die F-waarde betekent een groot diafragma, en een groot getal betekent een klein diafragma. Ik zie mezelf op veel vlakken als een typische vrouw. Ik heb nog steeds moeite met links en rechts uit elkaar houden. En dit soort dingen onder de knie krijgen is dan ook niet heel makkelijk. Natuurlijk weet ik nu precies welk diafragma wat doet. Maar als ik het voor het zeggen had gehad, dan had ik een klein diafragma gewoon met het getal 1 aangegeven en een groot diafragma met het getal 12 ofzo. En ik denk ook echt dat wanneer de vrouwen het voor het zeggen hadden gehad bij het ontstaan van de fotografie, dat het er heel anders had uitgezien. Dit is maar 1 voorbeeld, maar ik kan de hele dag wel doorgaan met het geven van voorbeelden om mijn punt te maken.

 

Gelukkig zijn er altijd vrouwen geweest die zich niet hebben laten tegenhouden, en prima de techniek onder de knie hebben. En gelukkig dat er steeds meer van die vrouwen die de wereld van prachtige beelden voorzien.

 

De apparatuur

Ook de gemiddelde apparatuur was ontworpen met het oog op mannen. Dit omdat alles redelijk zwaar was. Hoe groter de camera, hoe beter. En als je dan ook nog eens grote studio opdrachten doet, dan ben je aardig aan het sjouwen. Vroeger had elke zichzelf respecteren fotograaf een heel groot manfrotto statief. Echt niet te tillen! Op de academie werd dit ook aangeraden. Maar toen ik in de winkel voelde wat het woog, dacht ik echt dat iedereen gek geworden was. Waarom zou je het jezelf zo moeilijk maken door de hele dag kilo's aan statief met je mee te slepen? Ze zeiden dat het was omdat het stevig is. Maar er zijn ook genoeg statieven op de markt die een stuk lichter zijn en van heel stevig materiaal gemaakt zijn.

Ik liet me toch weleens meeslepen in het begin, en ging mee in het idee dat een goede camera groot moest zijn, en dan had ik na een lange dag fotograferen best last van mijn rug, nek en armen. Inmiddels ga ik er al lang niet meer in mee en ben ik blij dat er steeds meer professionele camera's op de markt zijn die een stuk kleiner en lichter zijn.

En dat is fijn, want de kracht van de gemiddelde vrouw zit hem toch net iets meer in het mentale stuk dan in het lichamelijke. Fotografie is om die reden fysiek een stuk zwaarder voor vrouwen dan voor mannen wanneer ze dezelfde apparatuur zouden gebruiken.

 

Wat is dan dat vrouwelijke voordeel

Genoeg over waarom vrouwen minder geschikt zouden zijn als fotograaf. Want er zijn eigenlijk veel meer redenen waarom een vrouw juist wel heel geschikt is.

Toen ik afgelopen week het boek “jouw verhaal, jouw kracht” las, van Elle Luna en Susie Herrick, zag ik dat al die vrouwelijke kwaliteiten tijdens het fotograferen ook echt ergens vandaan komen. Ik quote hier even uit het boek, het onderscheidend hersenfunctioneren van vrouwen:

 

  • Vrouwen hebben meer verbinding tussen de rechter- en linkerhersenhelft, dat wil zeggen: vrouwen kunnen gelijktijdig informatie ophalen uit verschillende kanten van de hersenen, en dat beïnvloedt het zogeheten intuïtief denken, of het snel nemen van effectieve beslissingen. Bovendien is het gelijktijdig toegang hebben tot de rechterhersenhelft, die wordt geassocieerd met creativiteit, of fantasie, een indicatie dat vrouwen beter compassie kunnen tonen en makkelijker verbinding kunnen maken met het moment.
  • Vrouwen hebben een uitstekend werkgeheugen en verwerken meer emotionele informatie en input van de zintuigen
  • Vrouwen hebben meer 'bedrading' in het gedeelte van het brein dat de linkercaudatus heet, hetgeen wordt geassocieerd met sociale cognitie. Dit betekent dat vrouwen over het algemeen goede communicatieve vaardigheden hebben.
  • Bij vrouwen hebben de spiegelneuronen een hogere dichtheid, hetgeen betekent dat vrouwen zich meer op hun gemak voelen in relaties omdat ze zich kunnen inleven in de emotionele ervaringen van anderen.
  • Bij vrouwen komt oxytocine vrij in tijden van stress, en dat betekent dat vrouwen de neiging hebben om zorgzaam te zijn en vriendschappen aan te gaan wanneer ze onder stress staan, hetgeen hen in staat stelt tot solidair werken en het vormen van gemeenschappen in plaats van te vechten om middelen.

 

Al deze feiten laten in mijn ogen zo duidelijk zien waarom een vrouw, wanneer ze fotografeert, veel holistischer bezig is. Terwijl ze met de techniek bezig is, is ze ook in staat om te zien of een model zich wel of niet fijn voelt, kan ze zich beter inleven en is ze veel meer bereid om er alles aan te doen om het model een fijn gevoel te geven. Ook gaat de techniek veel beter samen met creativiteit en fantasie. En omdat we veel input krijgen van onze zintuigen zijn we ons van veel meer dingen tegelijk bewust waardoor we in elke situatie veel meer overzicht hebben. En dat kan in zoveel takken van fotografie heel fijn zijn. Bij een simpele landschapsfoto kan dit net dat ene detail betekenen wat de foto waanzinnig maakt.

Het boek waar ik het hierboven over heb, is een enorme aanrader. Het boek dat vrouwelijke lezers vertelt dat het tijd wordt dat ze gehoord worden, dat ze krachtig zijn en dat ze een mening hebben. Voor elke vrouw die een hoofdrol wil spelen in haar eigen verhaal.

 

Resultaat

Juist door het inbrengen van deze vrouwelijke manier van werken in de fotografie, komen daar vaak foto's uit met zoveel meer gevoel en emotie. Een vrouw is meer op zoek naar die schoonheid die ze weer wil geven. Waar ik het verschil over het algemeen heel goed in zie is in naaktfotografie. De naaktfoto's die door vrouwen zijn gemaakt zijn vaak heel authentiek, de echte schoonheid en kracht van de vrouw komt daar veel meer in naar voren dan de gemiddelde naaktfoto die door een man gemaakt is. Om het even heel plastisch te zeggen, bij de foto die door een vrouw is gemaakt gaat het minder om tieten en kont en meer om de vrouw erachter. Kracht en kwetsbaarheid komen meer naar voren.

 

Ik denk dat je zelf ook wel heel wat voordelen kunt bedenken. En ben jij zelf zo'n vrouwelijke (amateur) fotograaf, dan nodig ik je uit om jouw eigen vrouwelijke kwaliteiten te zien, te erkennen en te gebruiken. Je hebt ze niet voor niks.

De 'regels' in de wereld van de fotografie zijn ooit bedacht door mannen. Ik heb die regels altijd genegeerd en heb mijn eigen regels en vooral mijn waarden en normen gevolgd. Bij fotoclubs, fotografie groepen op internet, en ook bij opdrachtgevers, worden toch nog vaak die mannelijke regels gebruikt. Ik daag je uit om je eigen regels te maken, die beter passen bij wie jij bent als vrouw. Laten we lekker opstandig zijn en met een grote lach op ons gezicht, de regels aan onze hooggehakte laarzen lappen.

 

Voeg ze samen

Voor mij als fotografie trainer, is het mijn grootste doel om dat vrouwelijke en mannelijke goed met elkaar in balans te brengen bij mijn cursisten. Ik zie bij veel vrouwelijke deelnemers toch vaak de angst voor de techniek en de overtuiging dat ze het misschien nooit echt goed zullen leren. Ik blijf er dan ook op hameren dat die technische kennis in orde moet zijn. Al moet ik het 80 keer uitleggen. Als je jezelf staande wilt houden in die mannenwereld, dan moet je ervoor zorgen dat je qua techniek niet onder doet voor de gemiddelde mannelijke fotograaf. Alleen dan kunnen jouw vrouwelijke kwaliteiten zorgen voor die extra magie in jouw foto's.

 

En de mannen, ik vind het juist fantastisch om hen wat meer de weg naar hun linker hersenhelft te wijzen. Want een man die zich wat meer vrouwelijke kwaliteiten tijdens het fotograferen heeft eigengemaakt, die is onweerstaanbaar.

Zoals fantastisch portretfotograaf Davy Mickers het zelf zei na een masterclass portretfotografie die hij bij mij volgde:

'Ik ben hier niet alleen als fotograaf wijzer van geworden, ook als mens heb ik een enorme boost gekregen.'

 

En dat is precies waar ik het voor doe. Gebruik je eigen talenten, en leer van een ander. Als we dat allemaal zouden doen, wat zou de wereld er dan mooi uitzien!

 

 

 

Houd jij als vrouw van fotografie maar denk je nog steeds dat je de techniek nooit zult begrijpen? Check dan de online basis training. Ik leg het je net zolang uit totdat het nooit meer uit je hoofd verdwijnt. De wereld heeft jouw talent nodig, ook als fotograaf!

LEES MEER
Mijn eerste shoot in het theater

20 februari 2020

Mijn eerste shoot in het theater

 

Nu ik steeds meer beginnend fotografen begeleid, moet ik vaak terugdenken aan mijn start als fotograaf en ondernemer. En hoe langer het geleden is, hoe meer bijzonder het lijkt. En ik denk eerlijk gezegd dat het ook heel bijzonder was. Het was een mengeling van toeval, geluk, lef, onwetendheid en heel hard werken.

 

De komende tijd wil ik graag wat blogs delen over die begin jaren als fotograaf.

 

Toen ik 20 was had ik een fascinatie voor Xaviera Hollander, ja echt! Ik had haar boek, de Happy Hooker, gelezen en vond dat zo geweldig dat ik daarna elk boek van haar gelezen heb. Door al die boeken te lezen, had ik het gevoel dat ik haar een beetje persoonlijk kende.

Toen ik op mijn 32ste dan ook ergens las, dat ze intieme theatershows ging produceren, heb ik haar als vanzelfsprekend een mail geschreven. Ik zat net op de foto academie en een theatershow fotograferen leek me erg leuk.

 

Ze reageerde enthousiast en een paar dagen later zat ik bij haar op de bank, in Amsterdam Zuid. Zonder ook nog maar iets van me gezien te hebben, besloot ze dat ik haar nieuwe fotograaf zou worden. Een tijdje later zat ik front row, met mijn camera, in een schattig klein theatertje in Amsterdam Oost. Ik kan je zeggen, dat was smullen. De show heette Lola Blau en de Duitse actrice was werkelijk stunning. Ik noem fotograferen weleens, legitiem gluren. Waar de normale bezoeker van de show haar gewoon met de ogen ziet, heb ik daar een stuk vergrootglas tussen, die mijn volledige focus continu op haar mooie gezicht houdt. Ik zie alles daardoor zoveel beter. Elke beweging, elke blik, het lijkt zoveel sterker binnen te komen.

 

Na de show, rende ik nog dezelfde avond de doka in, tot diep in de nacht. Doka is in dit geval wel een groot woord. Mijn inieminie toilet/badkamer blindeerde ik voor de gelegenheid. Zonder werkende luchtafvoer, moest ik elke 3 minuten even mijn hoofd buiten de deur steken om lucht te happen. Ik vraag me soms nog steeds af hoeveel hersenschade ik door die chemicaliën heb opgelopen.

Na het afdrukken, op prachtig bariet papier, plakte ik alle foto's met tape op de boekenkast. Barietpapier gaat krullen wanneer het opdroogt, en door ze strak op te plakken, voorkom je dat. Maar papier krult waar het niet gaan kan, en soms werd ik midden in de nacht wakker van een luid kkkkggggrrrr geluid en een plof. Dan wist één van de afdrukken zich weer los te rukken van de boekenkast, zodat ik ze de volgende ochtend alsnog in een rolletje terugvond op de vloer.

 

Ik was wel heel erg blij met deze foto's. De prachtige sfeer van het diepe zwart wit op het bariet papier, de grove korrel van het 3200 ASA filmpje, paste werkelijk prachtig bij de jaren 40 stijl van het stuk. Niet alleen Xaviera was heel blij met de foto's, de actrice zelf ook. Ze heeft ze jarenlang op haar website gehad.

Xaviera wist het zeker, ik was de meest veelbelovende theaterfotograaf die er was, en dat liet ze merken ook. Dolgelukkig was ze toen ik weer een show kwam fotograferen. En aan iedereen die het wilde horen, stelde ze me voor als die fantastische theaterfotograaf. Ik vond het zelf eerlijk gezegd een beetje overdreven, ik was echt pas net begonnen, en had nog niet echt het idee dat ik goed wist waar ik mee bezig was. Maar ik kan niet ontkennen dat het mijn zelfvertrouwen wel goed deed. Ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. Mede door haar woorden, durfde ik het daarna aan om voor een groot theater impresariaat aan de slag te gaan. Maar daarover in een later blog meer.

 

De Kerst kwam eraan, en ik ontvang een mooie uitnodiging van Xaviera, voor haar befaamde Kerst diner. Een lange tafel door het hele huis waar zo'n 40 mensen aanzaten, in alle soorten, maten, kleuren en talen. Een aantal aantrekkelijke jonge mensen renden rond, met hapjes en drankjes, en Xaviera was het stralende middelpunt. Tijdens het eten nam ze het woord. Ze wilde graag de nieuwe mensen voorstellen. Toen ze bij mij was aanbeland verwachtte ik de bekende aankondiging van die geweldige theaterfotograaf. In plaats daarvan wees ze naar me, zei een voor mij totaal onbekende naam, en vertelde dat deze mooie vrouw Jiddische liedjes zong. In een film zou dit zo'n moment zijn geweest dat het beeld even stilstond, en met veel geluid werd terug gedraaid. In het echt stond ik daar denk ik, met voor de gasten een heel lollig verbaast gezicht. Voordat ik er op kon reageren, had ze haar aandacht al weer op de volgende nieuwkomer gericht. De hele avond heb ik me afgevraagd of iemand me zou gaan vragen om een Jiddisch liedje te gaan zingen, en wie de echte Jiddische zangeres in het gezelschap eigenlijk was.

Om mijn ego zich niet al te gekrenkt te laten voelen, maakte ik mezelf wijs dat ze gewoon haar bril niet ophad.

 

Toen het eten voorbij was en de drank nog rijkelijk vloeiden, trokken een aantal dansende meisjes hun kleren uit en werd er op hun billen getrommeld.

Voor mij het moment om mijn ziel onder de arm te nemen en naar huis te gaan. Sindsdien hadden we nog regelmatig enthousiast email contact. Ik zie haar nog weleens op TV voorbij komen, en dan verschijnt er altijd een glimlach op mijn gezicht.

LEES MEER
De verantwoordelijkheid van een fotograaf

14 februari 2020

De verantwoordelijkheid van een fotograaf

 

Elk beroep brengt voor de hand liggende verantwoordelijkheden met zich mee. Een bakker moet goed brood bakken, een auto verkoper moet auto's verkopen en een chirurg moet een operatie tot een zo goed mogelijk einde brengen.

Een fotograaf, die doet zijn best om een opdracht zo goed mogelijk uit te voeren met mooie foto's als resultaat.

 

Maar elk beroep heeft extra verantwoordelijkheden, ik noem het de bonus verantwoordelijkheden. Dit zijn de verantwoordelijkheden die meestal niet in een functieomschrijving staan, maar die in mijn ogen net zo belangrijk zijn. En iedereen die zich bewust is van deze bonus verantwoordelijkheden en ze ook neemt, is meestal net ietsje meer bijzonder in zijn of haar vak, en ook als mens, dan een ander.

 

Ikzelf neem deze bonus verantwoordelijkheid heel serieus. Zowel bij alle mensen die ik fotografeer als bij de trainingen die ik geef. Ik probeer die verantwoordelijkheden ook altijd door te geven aan mijn cursisten zodat ook zij net dat beetje meer bijzonder kunnen zijn als fotograaf.

 

Heel graag deel ik hieronder met jullie wat in mijn ogen deze bonus verantwoordelijkheden zijn van een fotograaf.

 

Een blij model

Als vanzelfsprekend wil je zo goed mogelijk gehoor geven aan wat een opdrachtgever van je vraagt. Soms is de persoon die op de foto staat jouw opdrachtgever, maar vaak ook niet. Wanneer je foto's maakt voor een artikel in een magazine dan is de persoon op de foto voor veel fotograferen vaak niet meer of minder dan een onderwerp. En dat onderwerp moet zo op de foto gezet worden, dat de opdrachtgever daar blij mee is en dat het past in de stijl van het magazine.

Wat de opdrachtgever ook wil, of wat ik als fotograaf ook in mijn hoofd heb, toch vind ik het ook wel degelijk mijn verantwoordelijkheid dat de persoon die op de foto gaat zich fijn voelt. Er is hier wel verschil in of het om een professioneel model gaat of niet. Een professioneel model moet zich in alle bochten kunnen wringen om te voldoen aan de wens van fotograaf en opdrachtgever. Zij verdienen veel geld met soms heel ongemakkelijk en oncomfortabel op de foto gaan. Alsnog zou ik dan toch nog wel proberen om het ook dat model naar de zin te maken natuurlijk. Maar gaat het om iemand die net zijn eerste boek heeft uitgebracht, of de persoon die voor een magazine wordt geïnterviewd met een foto erbij, dan is de drang nog groter om het deze personen naar de zin te maken.

 

Ik heb een heel mooi voorbeeld vanuit mijn eigen ervaring van een fotograaf (en stylist), die het niet belangrijk vonden om mij als model een goede ervaring en een goed gevoel te geven.

 

Voor een heel bekend magazine werd ik gefotografeerd voor een artikel waarin meerdere mensen iets vertelden over het werken met een bepaald zintuig. In mijn geval, mijn ogen, die natuurlijk als fotograaf heel belangrijk zijn.

Voordat de shoot begon gaf ik aan dat ik me erg ongemakkelijk voelde in het pastelroze jurkje dat ik aankreeg. Mijn lichaam kwam er niet goed in uit (en dat is een understatement) en de kleur maakte me flets. Ik moest hem toch aanhouden, kreeg er alleen een kimonootje overheen wat enigszins de boel bedekte. De schoenen waren twee maten te groot met een enorm hoge hak waardoor ik heel erg onstabiel stond en nauwelijks kon lopen. Nu kwamen ze ook helemaal niet in beeld dus  tot op de dag van vandaag kan ik niet het nut ontdekken van deze gruwelijkheden aan mijn voeten.

De oude fabriekshal waar ik in werd gefotografeerd was erg koud en het leek de fotograaf leuk wanneer ik tai chi bewegingen zou maken. Gezien het feit dat ik nog nooit tai chi had gedaan in mijn leven, en het artikel erover ging dat ik fotograaf was, vond ik dit echt het stomste idee ooit. Godzijdank voel ik me voor de camera net zo op mijn gemak als achter de camera. Was ik iemand geweest die het heel lastig had gevonden om gefotografeerd te worden dan was deze shoot voor mij een hel geweest.

 

Zelf heb ik vorig jaar 20 Zutphense vrouwen naakt in mijn prachtige gewelven kelder gefotografeerd. Ook dit was voor hen niet altijd comfortabel. Het was koud en de houdingen die we samen hadden gedacht waren niet altijd heel ontspannen. Maar toch heb ik alles gedaan wat in mijn macht lag, om ze een goed gevoel te geven door hetelucht kacheltjes, net ietsje aanpassen van de houding, aanmoediging, veel lachen en heel veel fijne aandacht.

Bij elke shoot probeer ik het een model altijd zo goed mogelijk naar de zin te maken.

 

Het resultaat

Ik weet inmiddels goed dat wanneer er van iemand foto's zijn gemaakt, ik vaak heel andere foto's mooi vind dan de persoon die erop staat. En ook een opdrachtgever zal weer heel andere foto's kiezen. Iedereen kijkt vanuit een ander perspectief naar die foto's en zal iets anders moois vinden. Natuurlijk vind ik het belangrijk dat een opdrachtgever blij is. Maar wanneer de opdrachtgever iemand anders is dan de persoon die op de foto staat, vind ik het zelf vaak nog belangrijker dat die persoon er blij mee is.

Ik heb veel opdrachten voor magazines gedaan waarin een persoon werd geïnterviewd en gefotografeerd. Ook heb ik veel auteurs gefotografeerd voor de achterflap van hun boek, met de uitgever als opdrachtgever. Ik vind het enorm belangrijk dat de persoon op de foto blij is met die foto. Het is tenslotte zijn of haar hoofd dat voor altijd zichtbaar zal zijn op dat boek. Een boek uitbrengen en in een magazine staan, zijn leuke ervaringen en hoe jammer is het wanneer die ervaring wordt overschaduwd omdat je de foto van jezelf niet mooi vindt.

Een goede vriendin van mij stond ooit op de cover van een magazine. De foto was zo verschrikkelijk slecht dat ze nooit naar de buitenwereld heeft gemeld dat ze op die cover stond. In elke boekwinkel waar we kwamen verstopten we die magazines onder een aantal anderen. Heel grappig om aan terug te denken, maar hoe jammer is het dat iets wat een heel blije ervaring had moeten zijn, een grote teleurstelling werd.

 

Hoe zorg ik ervoor dat het voor iedereen een goede ervaring wordt? Het is heel simpel, maar het wordt door de meeste andere fotografen nooit gedaan.

Ik schiet ten eerste altijd veel verschillende soorten foto's. Ik maak eerst zelf een ruime selectie van de foto's die ik mooi vind. In plaats van dat ik deze selectie naar de opdrachtgever stuur, stuur ik ze naar de persoon op de foto. Ik laat dan hem of haar ook weer een ruime selectie maken daaruit. En die stuur ik naar de opdrachtgever die dan een keuze mag maken uit de foto's die door het model al zijn goedgekeurd. De opdrachtgever weet meestal niet eens dat ik dit doe, maar who cares? Iedereen is op deze manier blij. Ik verbaas me er echt over dat er maar zo weinig andere fotografen zijn die deze manier van werken hanteren en eigenlijk altijd blind meegaan in de wensen van de opdrachtgever.

 

Het zelfbeeld

Als fotograaf kun je echt een verschil maken in hoe iemand zichzelf ziet of over zichzelf denkt. Voor mij is dit echt mijn allerbelangrijkste verantwoordelijkheid, één waardoor de Powershoot is ontstaan en één die als een rode draad door al mijn shoots en trainingen loopt.

Het gaat te ver om al die manieren in dit blog te noemen, er zijn daar namelijk heel veel verschillende aspecten belangrijk bij. Ik vertel ze allemaal in 32 videolessen van de Masterclass portretfotografie. Je snapt dan misschien dat dit niet in een blogje past.

In ieder geval is het heel belangrijk dat je een model altijd positief benadert en met jouw woorden en jouw houding het model een goed gevoel over zichzelf geeft.

 

Je zou denken dat dit erg logisch is, ik vind dat in ieder geval wel. Maar als je eens wist wat ik allemaal te horen heb gekregen van mensen die eerder een heel slechte ervaring met een fotograaf hebben gehad, dan word je daar heel verdrietig van. Een aantal voorbeelden:

 

  • De fotograaf zei dat ik beter niet kon lachen omdat mijn lach niet mooi was
  • De fotograaf zei dat ik altijd deze kant op moest kijken omdat mijn andere kant een stuk minder mooi was.
  • De fotograaf zei dat ik een erge onderkin had en moest om die reden mijn hand onder mijn kin houden
  • De fotograaf zei dat ik alleen maar boos keek
  • De fotograaf zei dat ik heel houterig poseerde
  • De fotograaf zei dat ik door mijn buik beter alleen mijn gezicht kon laten fotograferen.
  • De fotograaf zei dat ik niet zo fotogeniek ben

 

Dit is een kleine selectie van alles wat ik te horen kreeg. Een kleine selectie van opmerkingen die een grote impact hebben gehad op deze mensen, en je begrijpt dat dat niet in positieve zin was.

 

Natuurlijk kun je als fotograaf iets zien in iemand waarvan je denkt dat dat misschien niet heel flatterend is. Wanneer je bijvoorbeeld ziet dat iemand een onderkin heeft die op de foto best wel wat aandacht trekt, dan is het je verantwoordelijkheid om de foto's zo te maken dat dit zo min mogelijk opvalt. Dit doe je door houdingen en jouw eigen fotografiestandpunt. En daarbij zeg je niet: 'Ik fotograaf je een beetje van boven want dan zie ik je onderkin niet'. Nee, dan zeg je gewoon: 'Kun je even zo gaan zitten, dan fotografeer ik je ook vanuit een ander standpunt, dat ziet er heel mooi uit.'

Wanneer de persoon zelf heeft aangegeven dat ze heel graag de onderkin niet zo prominent in beeld wil hebben dan kun je daar verder heel open over praten en de persoon uitleggen wat ze kan doen waardoor het minder zichtbaar wordt. Maar je mag mensen nooit een probleem of onzekerheid aanpraten waar ze zelf niet over begonnen zijn.

 

Het is niet aan mij om te bepalen of iets wel of niet mooi is. Het enige wat ik kan doen is om zoveel mogelijk moois te zien in een persoon en dat zoveel mogelijk naar voren te laten komen.

 

Wanneer ik zie dat iemand alleen maar boos kijkt, dan probeer ik door mijn gedrag en communicatie een vriendelijker gezicht tevoorschijn te toveren. Niet door ze te vragen om te lachen, maar door ze aan het lachen te maken en ze een goed gevoel te geven.

 

Wanneer ik zie dat ze na een periode van boos kijken opeens een lach laten zien, dan zeg ik niet: 'Ja, dat is een stuk beter!' Want dan veroordeel ik alsnog het eerst boze gezicht. Ik zeg dan gewoon simpelweg: 'Wat een mooie lach.' Of iets in die richting.

 

Alles wat ik hier zeg is natuurlijk extra belangrijk wanneer je jonge mensen fotografeert. Pubers waarbij in al hun kwetsbaarheid het zelfbeeld zich nog in volle mate aan het vormen is. Tegenwoordig is met alle 'perfectie' die ons om de oren wordt geslingerd, het lichaamsbeeld vaak bepalend in het zelfbeeld. Het zelfbeeld bestaat eigenlijk uit zoveel meer dan het lichaamsbeeld. Maar het wordt als zo belangrijk gezien, zeker door de jeugd, dat vooral dat iets is waar we ons heel bewust van moeten zijn. Ouders, verzorgers, leraren, iedereen die invloed hebben op jonge mensen, zou zich hier heel erg bewust van moeten zijn. Ik vind ook dat bekende mensen en infuencers daar een grote en belangrijke rol in hebben. En ik vind eerlijk gezegd dat ze dat niet altijd goed doen.

Maar zeker ook als fotograaf heb je daar een belangrijke taak in. Regelmatig kijk ik programma's als Next top model, niet omdat ik het zo fantastisch vind, maar wel om te zien wat er allemaal gebeurt in die wereld en hoe er met jonge mensen wordt omgegaan. En ook daar hoor ik fotografen dingen zeggen tegen de jonge mensen waar mijn haren van recht van overeind gaan staan. 

 

Ik zie het als mijn taak om het zelfvertrouwen van iedereen die voor mijn camera staat te vergroten, als is het maar voor dat ene momentje voor die camera, waardoor ze met een goed gevoel en een grote lach de deur uitgaan. En ik hoop altijd dat mijn woorden blijven hangen, en in hun eigen hoofd liefdevol als tegengeluid tegen ze fluisteren wanneer veel negatieve woorden hardnekkig blijven schreeuwen.

 

Een veilig model

Het lijkt me vanzelfsprekend dat je er als fotograaf alles aan doet om je model veilig te houden. Om die reden zal ik mijn model niet snel boven een afgrond laten poseren. Ik denk niet dat ik daar veel over hoef te zeggen. Maar er zijn ook veel minder zichtbare gevaren, zoals teken. Ik heb hier een tijd geleden om apart blog over geschreven. 

 

De schoonheid van de wereld

Het soort fotograaf die je bent maakt wat jouw verantwoordelijkheid is om te laten zien. Ik heb veel respect voor bijvoorbeeld oorlogsfotografen. Ze laten met gevaar voor eigen leven, beelden zien die anders verborgen zouden blijven. Ze maken ons bewust van wat wat er buiten onze veilige grenzen vaak gebeurt. Maar ook binnen onze grenzen. Bijvoorbeeld dierenleed, armoede en slechte ouderenzorg om maar even wat te noemen. Een fotograaf kan dit voor de buitenwereld zichtbaar maken zodat meer mensen zich ervan bewust worden. In dit geval zegt een beeld nog steeds veel meer dan 1000 woorden. 

 

Dit is natuurlijk maar weggelegd voor een heel klein percentage van de fotografen. Ik kan zelf onmogelijk leed fotograferen. Wanneer iemand pijn of verdriet heeft lukt het mij niet om een camera te richten en te klikken, dat is voor mij mentaal en fysiek onmogelijk.

Maar voor elke andere fotograaf is het juist mogelijk om de schoonheid te laten zien. Dit om een tegengeluid te geven aan de vaak negatieve en hartverscheurende berichten. We kunnen niet genoeg moois zien.

 

Je manier van kijken naar de wereld mag altijd door een ander gezien worden.

 

Leed voorkomen

Met wat je door middel van fotografie vastlegt, en vervolgens deelt, kun je ook veel leed veroorzaken. Ik walg echt van plaatjes op internet waarbij bijvoorbeeld een dikke vrouw in een strakke legging wordt gefotografeerd en met een grappige tekst erbij op internet wordt gezet. Puur om zo iemand voor paal te zetten. De persoon heeft hier geen toestemming voor gegeven maar wordt wel wereldwijd uitgelachen met de meest vreselijke opmerkingen. Hier ligt niet alleen de verantwoordelijkheid bij de fotograaf, maar ook bij iedereen die ervoor kiest om het te delen en mee te doen aan het voor schut zetten van deze persoon.

 

Ook het ongevraagd beroemdheden fotograferen op momenten dat ze daar geen zin in hebben, zeker in verdrietige situaties, vind ik echt niet kunnen. En nee, omdat iemand beroemd is vraagt hij daar zeker niet om. De beroemdheid is een gevolg van een beroep dat ze uitoefenen. Dat maakt nog niet dat de buitenwereld onrespectvol met ze om mag gaan. Met afgrijzen zie ik het hele Harry en Meghan verhaal voorbij komen. Wat er wordt geschreven is verschrikkelijk, en door de altijd aanwezige fotografen ontneem je iemand volledig de vrijheid.

Ik vind het vak van paparazzo ook echt het laagste van het laagste in de fotografie wereld. Ze zijn het gruwelijke voorbeeld van fotografen die op geen enkele manier die speciale verantwoordelijkheid nemen.

 

Laat het mooier achter

Dit is een verantwoordelijkheid die ik altijd voel. Of ik nu fotografeer of niet. Ik wil heel graag elke plek waar ik kom mooier achterlaten dan ik hem aangetroffen heb, dit doe ik bijvoorbeeld door op een buitenplek wat afval op te pakken die op de grond ligt. Ik wil niet alleen geen schade aanrichten, ik wil het ook daadwerkelijk mooier maken. Respect verdient dus niet alleen mijn model, maar ook de plek waar ik het model fotografeer.

 

Een goed doel

Regelmatig zet ik mijn talent in voor een goed doel. En dat kunnen heel verschillende dingen zijn. In de jaren dat ik fotografeer heb ik voor verschillende stichtingen gefotografeerd of trainingen gegeven. Onder andere voor Vluchtelingenwerk, Stichting de Broekriem, 100 talentvolle vrouwen, Buddy to Buddy, Ebin foundation, en ik heb meegewerkt aan projecten voor daklozen, vrouwen met kanker en kwetsbare kinderen. In mijn werk komen er zoveel mooie dingen op mijn pad en ik heb zoveel  gekregen. Het voelt fijn om regelmatig iets terug te geven.

 

Wat is jouw verantwoordelijkheid?

Elke fotograaf voelt ergens diep van binnen een eigen verantwoordelijkheid. Daarvoor hoef je niet perse beroepsfotograaf te zijn. Ook als amateur kun je prachtige dingen doen! Ik geloof er heel erg in dat iedereen de wereld een stukje mooier kan maken, welk beroep je ook uitoefent of welke hobby je ook hebt. Ik ben heel benieuwd of jij dat ook zo ziet, en wat het voor jou is wat je kunt doen.

Fotografeer je niet, dan is het toch goed om hierover na te denken wat jij extra kunt doen in jouw beroep en met jouw vaardigheden. Toen ik nog als reisleidster werkte deed ik bijvoorbeeld heel erg mijn best om mensen bewust te maken van het land waar we waren en wat ze beter wel en niet konden doen. Dit stond niet in mijn functie omschrijving maar ik vond het ontzettend belangrijk. Dus mijn groepsleden kregen niet de kans om beren aan kettingen te fotograferen, ik wilde niet op bezoek bij bedrijven die ernstig de mensen-, kinderen- of dierenrechten schonden, en ik tolereerde geen naar gedrag naar de locale bevolking. Ook liet ik sterk mijn afkeur merken wanneer mensen met grote zakken snoep een sloppenwijk in gingen. En ik weet dat er maar weinig reisleiders waren die zich bezighielden met dit soort zaken, ik voelde me daar best vaak heel alleen in.

Dus... wat kan jij doen?

 

 

LEES MEER
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.