Fotografie trainingen

Fotograferen doen we allemaal! Maar om foto's te maken die impact hebben, een verhaal vertellen en er technisch goed uit zien, daar heb je kennis voor nodig. Kennis van de techniek. Wil jij de mooiste foto's van je vakanties of je kinderen maken, of foto's die ervoor zorgen dat jouw social media eruit zien om te smullen? Wil je graag zelfverzekerd en met veel plezier achter de camera staan? Dan ben je hier precies op de plek waar je moet zijn. Mijn doel is om jou boven je zelf uit te laten steigen met de meest prachtige foto's die je ooit gemaakt hebt. 

 

Fotografie trainingen

Online basistraininig fotografie

Online basistraininig fotografie

Diensten

Opleiding tot allround fotograaf

Powershoot

Wie zijn wij

Blog

Fotograferen tegen stress

19 april 2020

Fotograferen tegen stress

 

We zitten op dit moment in een gekke tijd. Om veel verschillende redenen ervaren mensen veel stress. Ik ook! Maar er is iets waar ik altijd weer op terug kan vallen, en wat me altijd helpt, en dat is fotografie. Ik kan een uur lang met mijn smartphone aan de IJssel zitten en heel veel mislukte foto's maken van mijn hond, het water of mezelf.  Wanneer al mijn zintuigen zich tegelijk inzetten op zo'n mooie plek om een plaatje te schieten, dan vergeet ik even alle dingen die er op dit moment spelen en komen mijn hart en mijn hoofd even tot rust.

Hoe ik dat doe wil ik heel graag met jullie delen.

 

Mindfull of Meditatief

Wanneer je fotografie gebruikt om stress te reduceren kun je het mindfull fotograferen noemen, of meditatief fotograferen. Je fotografeert dan op zo'n manier dat het resultaat ondergeschikt is aan de handeling zelf.

Dit hoeft niet per definitie te betekenen dat de foto's slecht worden of dat je niet je best doet om er iets moois van te maken. Het kan natuurlijk samen gaan. Zolang het goed willen doen maar niet in de weg zit van het ontspannen kunnen werken.


Twee manieren van werken

Wanneer je wilt dat fotografie geen enkele vorm van stress oplevert, of zelfs ontspannend kan werken, zijn er in grove lijnen twee manieren van werken:

  • Je richt je volledig op het fotograferen, zonder je druk te maken om het resultaat. Je bent volledig bezig met de handeling en wat er uit komt hoeft voor jou niet ergens aan te voldoen of goed te zijn. Je laat het resultaat volledig los.
  • Je gebruikt de technische kennis die je hebt zo goed mogelijk, met wel als doel een mooie foto te maken, maar op een ontspannen manier. Voor perfectionisme is er op deze manier geen ruimte. Hoe beter je technische kennis is, hoe meer ontspannen je de techniek toe kunt passen, zonder dat het stress geeft. Dus een streven naar zo goed mogelijk de techniek beheersen is hierin belangrijk. Hoe meer je oefent en hoe meer ervaring je hebt, hoe beter dat gaat lukken.

 

De plek

De locatie waar je fotografeert kan enorm helpen. In principe kun je overal goed fotograferen, je kunt overal mooie dingen zien, maar hoe rustiger en mooier de locatie, hoe meer ontspanning het vaak oplevert. Fotografeer daarom vaak op plekken waar jij je heel fijn voelt.

 

 

Fotograferen met al je zintuigen

Als één van mijn eerste slogans, toen ik begon als fotograaf, had ik 'fotograferen met je hart'. Natuurlijk fotografeer je vooral met je ogen, maar wanneer je hart erbij komt kijken zie je veel meer en zie je veel mooiere dingen. Wanneer je je hart openstelt terwijl je kijkt, dan ga je opeens veel beter, rustiger en meer gefocust kijken. Wanneer de gemiddelde mens door de stad loopt, kijken we heel oppervlakkig. Hoe meer gefocust we gaan kijken, hoe meer we zien en hoe anders we zien.

Rustig om je heen kijken, echt kijken, is automatisch kijken vanuit je hart. Oppervlakkig kijken gaat veel meer met alleen je ogen, en dan zie je alleen de noodzakelijke dingen, bijvoorbeeld om ervoor te zorgen dat je nergens tegenaan loopt.

Maar fotograferen met je ogen en hart is nog niet voldoende. Alle zintuigen doen mee. Tijdens het fotograferen hoor je ook de geluiden en voel je dingen, zoals bijvoorbeeld de wind. Wanneer je je heel bewust bent van alles wat je met je zintuigen waarneemt, dan ben je nog meer in het moment en blijft er steeds minder ruimte en tijd over in je drukke hoofd om te denken aan problemen, twijfels en je to do lijst.

Terwijl je hiermee bezig bent, haal een aantal keer bewust diep en rustig adem. Bij stress gaan we automatisch veel oppervlakkiger ademhalen en dat zorgt voor veel meer spanning in je lijf. Wanneer ik fotografeer haal ik regelmatig even diep adem. Ik laat het mijn modellen ook altijd doen, zodat de spanning even wordt weggeblazen.

 

Glimlachen voor mooie stofjes

Wanneer ik op zoek ga naar mooie dingen om me heen dan verschijnt er automatisch een glimlach op mijn gezicht.

En die glimlach is belangrijker dan je denkt. Want een glimlach zorgt ervoor dat er geluksstofjes worden aangemaakt in je lichaam, ook als hij in eerste instantie misschien nog niet echt is. En die geluksstofjes, die zorgen ervoor dat je de wereld net weer ietsje mooier ziet. Wanneer ik een persoon fotografeer dan heb ik sowieso een lach op mijn gezicht, en die is altijd echt. Ik vind het altijd een groot voorrecht wanneer er iemand voor mijn camera staat, dus het gaat vanzelf. Maar voor de persoon die ervoor staat is het ook fijn om naar een vriendelijk gezicht te kijken in plaats van een gespannen of hevig geconcentreerd gezicht wat al snel als chagrijnig over kan komen.

 

Rust

Om ontspannen te fotograferen is rust heel belangrijk. Wanneer je ergens gaat fotograferen, kom dan eerst lekker aan op de plek, voel je plek en kijk goed om je heen. Laat je camera eerst even in je tas. Neem dan ook altijd ruim de tijd zodat je niet hoeft te haasten.

 

Het hoeft niks te zijn

Wanneer je gaat fotograferen voor ontspanning hoeft het niks te zijn wat je gaat fotograferen. Natuurlijk kun je mooie landschappen maken of leuke straatbeelden. Maar het is niet noodzakelijk. Het werkt juist ook heel goed om zonder doel te werken en zonder plan. Een beetje pielen boven een boomschors, een stoeptegel of een stapeltjes takjes kan heel rustgevend werken. Abstracte fotografie is dan ook heel geschikt voor het ontspannen fotograferen. Omdat je onderwerp niet echt iets is, behalve wat lijnen en structuren, hoeft het ook nergens aan te voldoen. Het zien van lijnen en structuren geeft rust in je hoofd.

 

Speel en experimenteer

Probeer vooral ook heel andere dingen te doen dan je normaal gesproken doet. Foto's vanuit gekke standpunten, met een raar perspectief, van heel dichtbij of bewust bewogen, alles kan. Het is ook heel fijn om gewoon je smartphone te gebruiken in plaats van een ingewikkelde camera. Hoe meer je uitprobeert, hoe meer je jezelf kunt verliezen in het moment, en dat verliezen, dat werkt heel ontspannend. Ik moet regelmatig lachen om mezelf wanneer ik op die manier bezig ben. Zowel aan de manier van fotograferen als aan het resultaat zal niemand een fotograaf kunnen herkennen. En dat vind ik fijn, want spelen en even de verantwoordelijkheid weglaten is gewoon heel lekker om te doen.

 

Tijdens een opdracht

Hoe kun je een heel ontspannen manier van fotograferen vasthouden wanneer je met een opdracht bezig bent waarbij het resultaat wel degelijk heel belangrijk is.

Allereerst kan ik daar over zeggen dat veel mensen niet voldoende tijd nemen. Ik zie bij cursisten bijna altijd dat de camera te snel wordt gepakt en dat er te snel wordt geklikt. Maar fotografie kost tijd, en het proces naar de juiste instellingen kost ook tijd. Als fotograaf mag je je tijd nemen om de situatie in te schatten en je instellingen goed te maken.

 

Zorg dat je bent voorbereid

Wanneer je een opdracht krijgt (of misschien gewoon een huiswerkopdracht voor één van mijn trainingen gaat doen) zorgt dat je goed bent voorbereid. Zorg dat je de locatie kent of weet met welke lichtsituatie je daar te maken krijgt. Stem met de opdrachtgever heel goed af wat er verwacht wordt en bepaal wat je daarvoor nodig hebt. Zo ga je altijd met de juiste apparatuur op pad. Wat kan helpen is een standaard checklist maken zodat je nooit iets vergeet om mee te nemen. Want apparatuur die niet compleet is, geeft gegarandeerd stress. Geloof me, ik heb het in mijn hele carriere al zo vaak meegemaakt. Net dat ene snoertje niet bij me zodat de flitsers niet werken, of een geheugenkaart die nog thuis in de computer zit. 

 

Het beginscherm

Voordat je gaat fotograferen kijk je eerst goed op je beginscherm/het snelmenu. Hier staan de instellingen die je de laatste keer gebruikt hebt. Kijk goed of daar niks raars staat zoals bijvoorbeeld een heel hoge ISO of een extreme belichtingscorrectie. Zet alles eerst weer terug naar standaard.

 

Bepaal vooraf

Het is goed om een aantal dingen al voordat je gaat fotograferen te bepalen. Te vaak zie ik dat mensen meteen beginnen te schieten maar er is dan nog geen enkele instelling bewust gekozen en dus kies je ook niet bewust voor een bepaald resultaat.

Voor een goede foto laat je niks aan het toeval over maar bepaal jij hoe hij eruit ziet.

 

Wat zijn de dingen die je vooraf bepaalt?

  • Je beeldhoek. De beeldhoek bepaalt heel erg hoe jouw foto eruit komt te zien. Komt er veel in beeld op de groothoekstand, of komt er weinig in beeld wanneer je ver inzoomt. Komt er veel diepte in de foto of juist weinig diepte? En ook ook je scherptediepte wordt voor een deel bepaald door de beeldhoek waarin je fotografeert. Zoomen is in eerste instantie niet bedoelt om dingen dichterbij te halen. Het is bedoeld om je beeldhoek te bepalen, wat een bepaald effect aan de foto geeft en bepaalt hoeveel je ziet. En elke situatie heeft een meest geschikte beeldhoek. Die bepaal je eerst, en als je beeld dan nog verder weg of dichterbij moet zijn, dan loop je dichter naar je onderwerp of ga je er verder van af.
  • Maak je de foto horizontaal of verticaal? Ik zie te vaak dat hier niet bewust over na wordt gedacht en om die reden past een onderwerp vaak niet lekker in het beeld.
  • Diafragma. Je bepaalt een diafragma altijd heel bewust. Want naast de beeldhoek is dit het andere wat je scherptediepte bepaalt. Wil je veel scherp of juist weinig? Het diafragma bepaal je altijd bewust.
  • Sluitertijd en ISO. Die twee hebben vervolgens best veel met elkaar te maken. Bij elke proeffoto die je maakt kijk je bewust naar wat de sluitertijd is. Is die te lang, zodat je bewogen foto's krijgt, zet dan je ISO omhoog. Beter iets teveel ruis door een te hoge ISO dan bewogen foto's door een te lange sluitertijd.

 

Wanneer je deze dingen vooraf bepaalt, en dus weet dat het het resultaat of effect gaat geven dat je voor ogen hebt, loop je tijdens het fotograferen niet steeds tegen problemen aan. Het is veel beter om het te voorkomen dan het te moeten oplossen. Want het eerste geeft enorm veel rust in je hoofd.

 

Blijf kijken

Ga nooit als een kip zonder kop klikken. Kijk altijd naar het resultaat. Zeker in het begin wanneer je nog met de instellingen bezig bent. Bij de digitale fotografie hebben we het grote voordeel dat je direct ziet wat het resultaat is, en gebruik dat ook. Heel vaak zie ik dat cursisten iemand beginnen te fotograferen en er dan direct drie foto's achter elkaar nemen zonder naar het resultaat te kijken. Wanneer je eerste foto niet goed is, dan is je tweede en derde foto ook niet goed. En dat betekent dat je twee keer voor niks je sluiter open en dicht hebt laten gaan. Wanneer je jezelf realiseert dat elke sluiter maar een bepaalt aantal kliks meegaat, dan ben je op deze manier dus drie keer zo snel je camera aan het stukmaken. Dus kijk direct na de eerste foto en pas je instellingen aan waar nodig. Ook tussendoor blijf je regelmatig kijken, want de lichtsituatie of iets anders in beeld kan altijd weer wijzigen.

 

Benoem het

Wanneer ik cursisten aan het werk zie, en ze op hun schermpje kijken raken ze vaak in paniek omdat het resultaat niet goed is. Ze zeggen dan: 'De foto is niet goed, wat doe ik verkeerd?' En dit zeggen ze ook tegen zichzelf. Mijn vraag is dan altijd: 'Wat is er niet goed?'

Wanneer je iets wil veranderen aan een foto is het eerst belangrijk dat je het probleem een naam geeft. Wat is er niet goed aan de foto. Is hij niet scherp? Dan heb je of niet secuur scherp gesteld of de foto is bewogen. Is hij bewogen, dan is je sluitertijd te lang. Is hij te donker? Dan is je belichting niet goed, dan moet je de instellingen veranderen om meer licht binnen te krijgen. Wanneer je op de M stand fotografeert dan moet je of ISO, sluitertijd of diafragma aanpassen. Wanneer je op een automatische stand fotografeert dan pas je de belichtingscorrectie toe.

En ga zo maar door. Eerst bepaal je wat er niet goed is, dan is de oplossing veel dichterbij.

 

Vergroot je scherm

Het is vaak lastig om de dingen goed op je scherm te zien. Zorg dan ook dat je bij het bekijken van de foto inzoomt op je scherm. Zo zie je veel beter of een foto scherp is en of hij goed belicht is.

 

Wees eerlijk

Wees altijd eerlijk naar jezelf en naar een mogelijke opdrachtgever. Wanneer je iets fotografeert wat nog boven je pet gaat, dan geeft dat vaak stress. Wees eerlijk over wie je bent, hoeveel ervaring je hebt, en wat je kunt. Sommige mensen kunnen erg goed onder druk presteren, anderen wat minder. Wees heel eerlijk naar jezelf, over wat jij aankunt.

 

Het belangrijkste

Wat je ook fotografeert, voor wat of wie of waar.

 

NEEM. DE. TIJD.

 

NEEM. DE. TIJD.

 

Echt.... NEEM. DE. TIJD!!!

 

Ik hoop dat fotograferen jouw ook echt kan helpen in deze tijd. Op een ontspannen manier creatief bezig zijn in een mooie omgeving, het is zo fijn!

 

 

Ben jij vooral iemand die volledig op gevoel fotografeert, maar toch vaak tegen beperkingen aanloopt van je eigen technische kennis? Het kan echt helpen om mee ontspannen te werken wanneer je wel goed op de hoogte bent van de techniek. Een basistraining kan hier goed bij helpen. 

 

De foto in dit blog is een free download via pxhere

LEES MEER
Het nieuwe fotograferen in een nieuwe opleiding

16 april 2020

Het nieuwe fotograferen in een nieuwe opleiding

We hebben allemaal wel een trouwfoto of een portretfoto in de familie van één van onze voorouders. Grootouders, overgrootouders en zelfs de betovergrootouders. Mensen die we in het echte leven nooit gekend hebben. We zien alleen dat ene portret waar ze meestal heel ernstig op kijken. De (belangrijke) momenten die in een mensenleven werden vastgelegd waren meestal op één hand te tellen. Hoe anders zou het zijn geweest wanneer deze mensen net als wij elke gebeurtenis, belangrijk of totaal onbelangrijk, hadden vastgelegd met hun camera of smartphone. Hoe zou het zijn geweest wanneer mijn betovergrootmoeder elke dag een selfie maakte. Zou ik dan meer verbinding met haar hebben gevoeld? Zou ik dingen in haar herkend hebben? Zou ik die foto's bewaard hebben of op een gegeven moment in de prullenbak hebben laten verdwijnen?

En wat gebeurt er straks met al mijn foto's. De foto's van mij als kind, als puber, als jong volwassene. Is er, nadat ik er niet meer ben, nog iemand die interesse zal hebben in mijn foto's of verdwijnt de herinnering op papier samen met mij?

Ik vraag me dit serieus weleens af. En niemand die daar op dit moment antwoord op kan geven. Dat ene portret van die verre voorouders gaat meestal over van ouders op kind. Ergens blijft het in de familie, juist omdat het zo zeldzaam is. Maar al die albums en computers vol met foto's die wij nu met zijn allen aan het creëren zijn, zijn die net zo bijzonder en zullen ze blijven bestaan?

 

Grote veranderingen

Bovenstaande gedachte symboliseert heel goed hoe enorm de wereld van de foto is veranderd sinds het is uitgevonden in 1826. Sinds die allereerste versie duurde het nog ruim 40 jaar voordat er een vorm kwam die de voorloper werd van het werken met film en papier, zoals wij het een groot deel van ons leven kende. Als je het interessant vindt, check via Wikipedia hoe de ontwikkeling is verlopen.

 

De reden waarom onze voorouders zo ernstig op de foto stonden had verschillende redenen. Ten eerste was het een belangrijke gebeurtenis, misschien wel dat ene portret dat er in een heel leven gemaakt werd. En om die reden werd er serieus gekeken. Maar er was nog een reden, in de begintijd had elke foto een enorm lange sluitertijd nodig, en moest iemand dus heel stil blijven staan, anders kwam de persoon bewogen in beeld.

 

In mijn jeugd werden foto's bij ons thuis vooral gemaakt op belangrijke momenten, een verjaardag of een vakantie. En voor dat ene familie portret, gingen we naar de plaatselijke fotografie winkel, die was automatisch ook onze fotograaf. Verder bestonden er wel andere soorten fotografen die bijvoorbeeld werkte voor magazines, reclame, bedrijven en als kunstfotograaf. Maar dat waren bijna nooit de fotograferen waar je als gewone sterveling mee te maken kreeg.

De veranderingen in de fotografie waren er wel, maar ze gingen vrij langzaam.

Toen ik bijna 20 jaar geleden met de academie startte was dat in een tijd waarin er snel van alles zou gaan veranderen. Digitale fotografie was er al wel maar werd nog weinig gebruikt. Op dat moment hadden veel fotografen nog het idee dat het digitale, het 'echte' werk nooit zou gaan vervangen, mede ook omdat het nog niet zo heel goed van kwaliteit was. In mijn klas zaten 2 mensen die de opleiding met hun (één van de eerste) digitale camera's gingen volgen. De rest, waaronder ik, deed het nog analoog. En wat was ik daar blij mee. Niet alleen met die camera, maar ook met het feit dat ik het vak nog geleerd heb in de analoge vorm. Want dan leer je dus echt fotograferen. Ik kon na het maken van de foto niet kijken op mijn schermpje of de foto goed was. Ik moest weten dat hij goed was. Ik moest vertrouwen op mijn eigen kunnen en heb portretten, theaterfotografie en bruiloft fotografie analoog gedaan. Vertrouwend op mijn eigen kennis. Ik denk dat wanneer je nu bij de gemiddelde mens het schermpje weg zou halen, de paniek redelijk zou toeslaan. Want dan komt het opeens neer op 100% kennis van de techniek, en die heeft de gemiddelde mens niet.

 

Mijn eigen start als fotograaf

In het jaar dat ik met de academie ben gestart ben ik ook direct gestart als ondernemer. In dat jaar leefde ik van het assisteren van andere fotografen. Dat was niet alleen heel erg leuk maar ik leerde er ook enorm veel van. Het werk van een assistent bestond toen voornamelijk uit het sjouwen van de studio apparatuur, het vasthouden van reflectieschermen, het in en uitdraaien van filmpjes en het fungeren als proefmodel voordat het echte model voor de camera verscheen. De fotografen die ik assisteerde hadden veel vaste opdrachtgevers. De opdrachten waarbij ik assisteerde waren veel voor Joop van den Ende, Libelle, Margriet, Men's Health, Viva, Beau Monde en vele andere magazines. Voor mij was dat heel fijn om te doen want ik leerde heel goed hoe het er in de 'echte' wereld aan toe ging. Ik kwam er al snel achter dat dit best anders was dan hoe we het leerde op de academie. Het feit dat ik de naam van mijn leraar niet meer weet zegt voor mij meer dan genoeg. Hij leek niet echt als doel te hebben om ons heel goed te leren fotograferen, noch om ons zijn passie voor het vak mee te geven. We kregen eerder zijn frustratie mee. Aan het einde van het eerste jaar zag ik nog steeds bij veel klasgenoten dat ze de basiskennis bij lange na niet onder de knie hadden en ik vond het genoeg geweest. Mijn passie en drive waren te groot om nog 2 of 3 jaar in de schoolbanken te zitten met opdrachten die me ver weg hielden van de werkelijkheid en me belemmerde om echt aan het werk te gaan in de fotografie.

Dus ik stopte ermee. En binnen een paar maanden tijd had ik mijn eigen verzameling vaste opdrachtgevers. Deze bestonden uit een aantal theaterproducenten, magazines, een makelaar, en een aantal evenementen bureaus. Daarnaast maakte ik portretten van mensen en fotografeerde ik bruiloften. Binnen een jaar kon ik er prima van leven. En naarmate de inkomsten stegen kon ik meer kiezen welke opdrachten ik wel en niet deed. In tegenstelling tot de meeste fotografen die ik kende heb ik nooit een portfolio gehad, deed ik nooit aan acquisitie en zat ik nooit zonder opdracht. Na een jaar ging ik zelf over op digitale fotografie. Ik prijs mezelf gelukkig en ben erg dankbaar voor het feit dat ik beide manieren van fotograferen heb meegemaakt. Analoog begonnen en digitaal gerijpt. Ik zat niet teveel vast aan het analoge om er moeilijk van los te komen (zoals dat bij veel oudere fotografen het geval was) en ik ben mooi meegegroeid met de groei van de digitale fotografie.

 

Ik besef me de laatste tijd steeds meer hoe bijzonder mijn weg is in de fotografie. Ik ben zelf totaal niet technisch aangelegd, en toch begreep ik van het begin af aan, de techniek feilloos, ondanks de in mijn ogen slechte en ongeïnteresseerde uitleg van onze leraar. Het was alsof het begrip bij mij moeiteloos binnen kwam vallen en ik het direct ook moeiteloos aan mijn klasgenoten kon uitleggen. Alsof het echt zo moest zijn. Onze doka juf zag dit en die ging er regelmatig vandoor terwijl ze het stokje aan mij overdroeg. Nog iets waar ik nogal anders in was, ik keek nooit naar wat andere fotografen deden, ik ging volledig mijn eigen gang. Hierdoor ben ik echt heel erg selfmade en heb ik altijd mijn hele eigen weg gevolgd. De wereld van de fotografie had nogal wat beschreven en ongeschreven regels. Regels die te maken hebben met rechten, met een manier van werken, het aannemen en uitvoeren van opdrachten, het omgaan met opdrachtgevers en modellen en over het jezelf in de markt zetten. Ik was het niet altijd eens met een aantal van die regels. En sinds de komst van de digitale fotografie, en daarna social media, zijn veel van deze regels ook redelijk in het gedrang gekomen. Wat niet zo gek is, de regels hoorde bij een totaal andere manier van werken. Dit veroorzaakte veel onrust in de fotografie wereld. En dat is niet zo gek. Wanneer je een leven lang gewend bent om op een bepaalde manier te werken is het soms best spannend wanneer dat verandert en je jouw manier van werken moet aanpassen naar de huidige tijd. Zeker omdat het zolang hetzelfde is geweest.

Omdat ik net in de overgangsfase begon heb ik daar geen last van gehad. Ik kon makkelijk meebewegen. Maar ik merk wel dat je er bovenop moet blijven zitten om bij te blijven. De wereld van social media is zo veranderlijk dat je als bedrijf jezelf ook steeds weer opnieuw moet uitvinden. Social media en fotografie gaan heel erg samen tegenwoordig. Het is vaak best een uitdaging om (op tijd) mee te bewegen en jezelf daarin niet te verliezen. Ik zelf heb gemerkt dat na een toptijd het opeens heel anders kan zijn. Dat door invloeden van buitenaf, de online veranderingen, concurrentie en nieuwe systemen, het van de één op de andere dag weer totaal anders kan zijn. Dat succes niet vanzelfsprekend blijvend is en dat je als ondernemer heel sterk en flexibel moet zijn. Zeker nu tijdens de corona crisis. Mijn eigen gemoedstoestand gaat per dag op en neer. Het ene moment dan vind ik de wereld heel erg oneerlijk en ben ik verdrietig. Het volgende moment voel ik een groot vuur in mezelf en weet ik heel goed wat me te doen staat.

 

Iedereen een beetje fotograaf

In de huidige tijd is iedereen een beetje fotograaf. In ieder geval is het iedereen die fotografeert. Het is van ons allemaal geworden, het is een manier om prachtige plaatjes te laten zien, om jezelf te laten zien, om mensen mee te nemen in jouw wereld, en om je bedrijf en je product aan de man te brengen. En het is vooral bedoeld om prachtige herinneringen vast te leggen.

Het lijkt misschien, omdat er zoveel meer mensen fotograferen, dat fotografie een uitstervend beroep is, dat je er niet meer echt in kunt uitblinken en je geld mee verdienen. Maar ik zie het tegenovergestelde dagelijks gebeuren. Zoveel mooie initiatieven, zoveel waanzinnige Instagram accounts, zoveel moois is er te zien. En zoveel meer mensen en bedrijven die foto's steeds meer foto's nodig hebben. Er zijn misschien meer fotograferen, maar er zijn ook veel meer klanten en plekken waar foto's nodig zijn.

 

Oude en nieuwe regels

Ik zei het eerder al, de oude regels en manieren van werken passen niet altijd meer zo goed. Mijn grote voordeel is dat ik altijd al redelijk lak aan de regels heb gehad en de nieuwe tijd goed kan omarmen. Omdat ik nooit aan welke vorm dan ook heb vastgezeten kan ik zonder oordeel kijken naar de huidige situatie. Als fotograaf zijnde was ik een pionier en een eenling, en dat laat zich ook weer zien in mijn huidige werk als trainer. Een trainer die zonder vast te houden aan het bekende precies kan zien wat een cursist nodig heeft, waar zijn of haar kracht ligt en hoe je dit in deze tijd kunt inzetten.

Als fotograaf was ik als een vis in het water. Als trainer voel ik me als dat ene mooie kleurrijke visje in het mooiste heldere, tropische water. Het is waar ik moet zijn.

 

Een opleiding in de nieuwe tijd

De eerste keer dat een ex-leerling van de fotovakschool mij vertelde dat ze in mijn beginnerstraining van 10 weken, de techniek beter begreep dan na haar opleiding op de foto vakschool, toen was ik daar natuurlijk blij om op trots op. Maar toen ik die woorden vaker te horen kreeg, toen gingen er bellen rinkelen. Want als dat zo is, dat ik in staat ben om een cursist in een veel kortere tijd en op een veel makkelijker manier, veel meer te leren, dan moet ik dat talent groot gaan inzetten.

En dat is wat ik sinds begin van dit jaar ook doe. Ik zie ook des te meer hoe belangrijk fotografie in ons leven is. Zowel privé als zakelijk. En wat is een mooiere tijd dan nu om met dat talent aan de slag te gaan. Om je niet langer te laten tegenhouden door zaken van buitenaf. Door regels en meningen van anderen en jezelf. Want hoeveel redenen er ook zullen zijn om de stap niet te nemen. Er is altijd een heel belangrijk om het wel te doen. En die reden is dat fotografie jou gelukkig maakt, je laat stralen. En wanneer jouw talent anderen gelukkig maakt, dan is dat meer dan genoeg reden om in het diepte te springen.

 

En daar ben ik om je van A tot Z te begeleiden. Ik zal je de techniek leren zodat jij net als vroeger zonder schermpje zou kunnen fotograferen. Ik zal je leren hoe jij jouw talent het beste kunt inzetten in jouw onderneming, zodat jij op jouw geheel eigen wijze kan schitteren achter de camera. Ik ga je leren om zelfverzekerd achter de camera te staan en om andere mensen te helpen om zelfverzekerd voor jouw camera te staan.

Ik leer je precies wat nodig is om in deze nieuwe tijd aan de slag te gaan als fotograaf. Ik leer je het goede van de oude tijd en het beste van de nieuwe tijd.

De opleiding is naast je huidige baan te volgen met voor een groot deel online lessen. De opleiding is heel praktijkgericht en je leert precies dat wat nodig is om echt als fotograaf aan de slag te gaan. Een gedegen technische ondergrond met veel lessen en opdrachten in vele vormen van fotografie. En privé lessen waarin we jouw talent en jouw gewenste richting veel aandacht zullen geven.

 

En ik doe dat met hart en ziel, omdat lesgeven voor mij het leukste vak is dat er bestaat. Mijn doel is om jou boven jezelf uit te laten stijgen. Dat doe ik niet alleen met hart en ziel, maar ook met 18 jaar gevarieerde ervaring.

Op deze pagina lees je alles over de opleiding tot allround fotograaf. Is fotografie jouw passie en droom je van een leven als fotograaf? Maak dan een afspraak voor een vrijblijvend gesprek. In dat gesprek kan ik je meer vertellen, kan ik al je vragen beantwoorden, kan ik je foto's bekijken en kunnen we samen bepalen of deze opleiding wel of niet geschikt is voor jou. Mail naar petra@powershootacademy.com of bel naar 0645442170.

 

De opleiding start weer in juni. In verband met de corona crisis is het volledige online deel van de opleiding nu al (zonder extra kosten) beschikbaar en kun je direct starten. Op die manier gebruik je deze tijd thuis optimaal en begin je in juni nog beter voorbereid aan de opleiding.

LEES MEER
Zutphen Inside

9 april 2020

Zutphen Inside

 

Toen ik een aantal weken geleden besloot om mensen in Zutphen achter hun raam te gaan fotograferen, had ik nooit kunnen bedenken wat de impact daarvan zou zijn. Zowel op mezelf als op anderen.

 

 

Waarom dit project

Als portretfotograaf is het eigenlijk een heel logisch idee om in deze tijd de mensen achter het raam te fotograferen. Ten eerste is het mooi, omdat glas een bijzonder effect geeft. Ten tweede leven we in een lastige maar zeker unieke tijd, en als fotograaf kun je dat voor altijd vastleggen. Al die mensen die alleen of met het gezin thuiszitten, waarbij de corona crisis enorme impact heeft, op verschillende manieren.

Toen ik hieraan begon had ik niet echt een duidelijk doel, behalve mooie foto's te maken. Maar inmiddels zie ik dat het veel meer is dan dat. Voor mezelf is het een manier om de positiviteit vast te houden, om een doel te hebben dat anders is dan het doel om mijn bedrijf gezond te houden. Want dat is natuurlijk wat elke ondernemer op dit moment aan het doen is.

Ik wil dit heel graag doen vanuit vertrouwen en een goed gevoel, en dat is wat dit project mij geeft. Want laat ik even heel eerlijk zijn, ik heb die positieve boost zo nu en dan echt nodig. Ik vind het voor een groot deel heel verdrietig wat er allemaal gebeurt. En al ben ik van mezelf heel positief ingesteld en probeer ik in elke situatie altijd het mooie te zien, dat lukt in deze tijd niet altijd. Ik ben net als veel andere ondernemers opeens in een situatie terecht gekomen waarin al het oude niet meer werkt. We worden gedwongen om onszelf totaal opnieuw uit te vinden. Nu ben ik daar over het algemeen vrij goed in, maar ik vind dit wel een hele pittige. En ik zie hetzelfde bij vriendinnen die ook ondernemer zijn. We willen ervoor gaan, vol vertrouwen, en knallen, maar de klanten en de markt zijn ook veranderd en totaal niet meer in te schatten. En soms dan willen we gewoon even heel hard huilen op een sterke schouder. En die schouders, dat is nu net datgene wat niet in de buurt is op dit moment. Ik denk dat heel veel ondernemers dit verhaal totaal begrijpen. We willen allemaal positief overkomen naar de buitenwereld, maar we voelen het gewoon niet altijd.

En dat is echt waar dit project mij persoonlijk bij helpt. Wanneer ik op pad ga, kom op plekken waar ik nog nooit geweest ben, en praat met mensen die ik nog nooit gezien heb, dan krijg ik elke keer weer een blij gevoel. En dat is precies wat ik nodig heb om volledig overeind te blijven staan.

En natuurlijk zie ik de impact op de mensen die ik fotografeer, maak ik prachtige foto's van ouderen die hun familie even niet mogen zien, en geeft het anderen ook een moment van blijheid. En naarmate de serie groeit zie ik dat het een heel mooi beeld van de inwoners van Zutphen in een lastige tijd geeft, een mooi tijdsbeeld. Dus het is zeker naar de buitenwereld toe iets heel moois. Maar vooral doe ik dit voor mezelf. En dat anderen daar heel erg van meegenieten, dat is een heel mooie en fijne bijkomstigheid.

 

 

De fotograaf in mij vindt het fantastisch om steeds weer op andere plekken te komen en geen idee te hebben wat me te wachten staat. Mensen achter glas fotograferen is nogal een uitdaging en ik daag mezelf graag uit. Bij de één is het een makkie, bij de ander een drama. Ik word een expert als het gaat om glas, wist niet dat er zoveel soorten waren en dat elk glas weer zo anders reageert op licht en reflectie. Regelmatig moet ik het nodige kunst en vliegwerk uitvoeren om tot een goed resultaat te komen.

 

En de trainer in mij, die wordt ontzettend blij van het feit dat ik dit aan anderen door kan geven. Ik heb mijn eerste webinar gegeven aan 60 cursisten en een tweede volgt. Allemaal mensen door het hele land die heel graag mijn voorbeeld willen volgen. En de eerste prachtige foto's van hen zie ik al dagelijks voorbij komen. Zo maken we met zijn allen een prachtig document van een bijzondere tijd.

 

 

In de media

De media aandacht voor dit project is overweldigend. Hieronder de links naar de verschillende artikelen en uitzendingen.

 

Twee artikelen in Contact. Allereerst een interview door Eric Klop, een een stukje dat geschreven is door Annemarie Willemsen van Huis Welgelegen.

Item in het nieuws van Omroep Gelderland

Item in het NOS journaal

Column door Eke Mannink in de Stedendriehoek

Te gast in de live uitzending van Samen voor Zutphen.

 

Alle foto's zijn te bekijken op mijn zakelijke facebookpagina en op Instagram.

 

Hoe kun je meedoen

Heel graag ga ik hier nog even mee door, zolang de opgestelde regels het toelaten. Misschien overbodig om te zeggen, maar ik doe het toch maar even. Ik volg tijdens het fotograferen alle regels en kom bij niemand in de buurt. Communiceren doen we via de telefoon van achter het glas.

Ik besteed 1 a 2 dagen per week aan het fotograferen voor dit project. De rest van de tijd ben ik bezig met mijn andere werkzaamheden. Op dit moment kan ik weer nieuwe aanmeldingen gebruiken, dus woon je in Zutphen of Warnsveld, en het lijkt je leuk om alleen of met je gezin op de foto te gaan achter jouw eigen raam. Stuur me dan een mail naar petra@powershootacademy.com met daarin je adres, telefoonnummer, een foto van je raam de tijden dat de zon niet op het raam staat. Ik neem dan contact met je op voor het maken van een afspraak.

Ik hoop binnenkort voor jouw raam te staan en ik wens je veel gezondheid en vertrouwen.

 

Woon  je niet in Zutphen en wil je toch op de foto?

Inmiddels heb ik aan meer dan 100 cursisten een webinar gegeven over het maken van deze foto's. En een aantal ervan zijn al heel fanatiek aan de slag gegaan in hun eigen woonplaats. Op de facebookpagina van de Powershoot Academy staat een post waarin de cursisten de komende tijd hun foto's zullen plaatsen met de plaatsnaam erbij waarin zijn werken. Zo kun je kijken of er een fotograag bij jou in de buurt werkzaam is. 

Zutphen Inside wordt hiermee Nederland Inside!

 

 

Ik wil iedereen bedanken voor de enorm positieve reacties op dit project, ik ben er erg blij mee!

Petra

 

 

LEES MEER
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.