Mijn eerste shoot in het theater

20 februari 2020

 

Nu ik steeds meer beginnend fotografen begeleid, moet ik vaak terugdenken aan mijn start als fotograaf en ondernemer. En hoe langer het geleden is, hoe meer bijzonder het lijkt. En ik denk eerlijk gezegd dat het ook heel bijzonder was. Het was een mengeling van toeval, geluk, lef, onwetendheid en heel hard werken.

 

De komende tijd wil ik graag wat blogs delen over die begin jaren als fotograaf.

 

Toen ik 20 was had ik een fascinatie voor Xaviera Hollander, ja echt! Ik had haar boek, de Happy Hooker, gelezen en vond dat zo geweldig dat ik daarna elk boek van haar gelezen heb. Door al die boeken te lezen, had ik het gevoel dat ik haar een beetje persoonlijk kende.

Toen ik op mijn 32ste dan ook ergens las, dat ze intieme theatershows ging produceren, heb ik haar als vanzelfsprekend een mail geschreven. Ik zat net op de foto academie en een theatershow fotograferen leek me erg leuk.

 

Ze reageerde enthousiast en een paar dagen later zat ik bij haar op de bank, in Amsterdam Zuid. Zonder ook nog maar iets van me gezien te hebben, besloot ze dat ik haar nieuwe fotograaf zou worden. Een tijdje later zat ik front row, met mijn camera, in een schattig klein theatertje in Amsterdam Oost. Ik kan je zeggen, dat was smullen. De show heette Lola Blau en de Duitse actrice was werkelijk stunning. Ik noem fotograferen weleens, legitiem gluren. Waar de normale bezoeker van de show haar gewoon met de ogen ziet, heb ik daar een stuk vergrootglas tussen, die mijn volledige focus continu op haar mooie gezicht houdt. Ik zie alles daardoor zoveel beter. Elke beweging, elke blik, het lijkt zoveel sterker binnen te komen.

 

Na de show, rende ik nog dezelfde avond de doka in, tot diep in de nacht. Doka is in dit geval wel een groot woord. Mijn inieminie toilet/badkamer blindeerde ik voor de gelegenheid. Zonder werkende luchtafvoer, moest ik elke 3 minuten even mijn hoofd buiten de deur steken om lucht te happen. Ik vraag me soms nog steeds af hoeveel hersenschade ik door die chemicaliën heb opgelopen.

Na het afdrukken, op prachtig bariet papier, plakte ik alle foto's met tape op de boekenkast. Barietpapier gaat krullen wanneer het opdroogt, en door ze strak op te plakken, voorkom je dat. Maar papier krult waar het niet gaan kan, en soms werd ik midden in de nacht wakker van een luid kkkkggggrrrr geluid en een plof. Dan wist één van de afdrukken zich weer los te rukken van de boekenkast, zodat ik ze de volgende ochtend alsnog in een rolletje terugvond op de vloer.

 

Ik was wel heel erg blij met deze foto's. De prachtige sfeer van het diepe zwart wit op het bariet papier, de grove korrel van het 3200 ASA filmpje, paste werkelijk prachtig bij de jaren 40 stijl van het stuk. Niet alleen Xaviera was heel blij met de foto's, de actrice zelf ook. Ze heeft ze jarenlang op haar website gehad.

Xaviera wist het zeker, ik was de meest veelbelovende theaterfotograaf die er was, en dat liet ze merken ook. Dolgelukkig was ze toen ik weer een show kwam fotograferen. En aan iedereen die het wilde horen, stelde ze me voor als die fantastische theaterfotograaf. Ik vond het zelf eerlijk gezegd een beetje overdreven, ik was echt pas net begonnen, en had nog niet echt het idee dat ik goed wist waar ik mee bezig was. Maar ik kan niet ontkennen dat het mijn zelfvertrouwen wel goed deed. Ik ben haar daar eeuwig dankbaar voor. Mede door haar woorden, durfde ik het daarna aan om voor een groot theater impresariaat aan de slag te gaan. Maar daarover in een later blog meer.

 

De Kerst kwam eraan, en ik ontvang een mooie uitnodiging van Xaviera, voor haar befaamde Kerst diner. Een lange tafel door het hele huis waar zo'n 40 mensen aanzaten, in alle soorten, maten, kleuren en talen. Een aantal aantrekkelijke jonge mensen renden rond, met hapjes en drankjes, en Xaviera was het stralende middelpunt. Tijdens het eten nam ze het woord. Ze wilde graag de nieuwe mensen voorstellen. Toen ze bij mij was aanbeland verwachtte ik de bekende aankondiging van die geweldige theaterfotograaf. In plaats daarvan wees ze naar me, zei een voor mij totaal onbekende naam, en vertelde dat deze mooie vrouw Jiddische liedjes zong. In een film zou dit zo'n moment zijn geweest dat het beeld even stilstond, en met veel geluid werd terug gedraaid. In het echt stond ik daar denk ik, met voor de gasten een heel lollig verbaast gezicht. Voordat ik er op kon reageren, had ze haar aandacht al weer op de volgende nieuwkomer gericht. De hele avond heb ik me afgevraagd of iemand me zou gaan vragen om een Jiddisch liedje te gaan zingen, en wie de echte Jiddische zangeres in het gezelschap eigenlijk was.

Om mijn ego zich niet al te gekrenkt te laten voelen, maakte ik mezelf wijs dat ze gewoon haar bril niet ophad.

 

Toen het eten voorbij was en de drank nog rijkelijk vloeiden, trokken een aantal dansende meisjes hun kleren uit en werd er op hun billen getrommeld.

Voor mij het moment om mijn ziel onder de arm te nemen en naar huis te gaan. Sindsdien hadden we nog regelmatig enthousiast email contact. Ik zie haar nog weleens op TV voorbij komen, en dan verschijnt er altijd een glimlach op mijn gezicht.

Mijn eerste shoot in het theater
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.