Hoe sta je zelfverzekerd achter de camera

27 januari 2020

Bij veel beginnend (amateur) fotografen zie ik veel onzekerheid wanneer ze achter de camera staan. En die onzekerheid heeft verschillende redenen. Ik vind het zelf heel belangrijk om hier veel aandacht aan te besteden. In mijn trainingen is het dan ook een belangrijk onderdeel. Een fotograaf die zichzelf fijn en zeker voelt, werkt met veel meer plezier en logischerwijs met betere resultaten tot gevolg.

 

Heel graag wil ik in dit blog mijn tips en ervaring delen om zelfverzekerder achter de camera te staan.

 

Techniek

Ik begin met het meest voor de hand liggende, de techniek van fotografie. Wanneer je die techniek beheerst en je camera goed kent, dan weet je waar je mee bezig bent. Je weet heel snel in elke situatie wat je moet doen en dat geeft altijd een fijn en rustig gevoel.

En toch werkt het voor de één anders dan voor de ander. Ik vergelijk het weleens met het spreken van een andere taal. De ene persoon die durft pas goed een Spaans gesprek met een Spanjaard te voeren wanneer hij of zij zeker is dat de woorden en grammatica goed zijn (ik ben daar zo'n voorbeeld van). Maar de ander die heeft het hoogste woord in steenkolen Spaans, vergezeld van handen en voeten, zonder zich ook maar een seconde druk te maken of dat wat gezegd wordt wel correct Spaans is.

En daarbij verschilt het ook hoeveel je weet en in welke situatie je verkeert.

 

Nog een voorbeeld. Ik vond het vroeger leuk om massages te geven. Ik werd niet gehinderd door enige kennis en masseerde er lustig op los, 100% op gevoel. Maar toen ik een paar massage trainingen had gevolgd, leek het opeens of ik niet meer kon masseren. De techniek zat me in het begin alleen maar in de weg. Dat wat ik vroeger zo intuïtief deed, had opeens een naam. En ik werd vervolgens alleen maar onzeker of ik het wel goed deed. Maar toen ik wat langer bezig was, vloeiden intuïtie en techniek samen en kon ik, dankzij en ondanks de kennis die ik had, gewoon lekker weer mijn eigen weg volgen.

 

Dit geldt ook voor fotografie. We fotograferen allemaal, al is het alleen maar op vakantie of een selfie met je smartphone. De meeste mensen doen dit zonder er bij na te denken, op de automatische stand, en vinden het resultaat al snel goed.

Maar dan ga je een cursus doen, en leer je de techniek. En ook leer je meer over wat een goede of mooie foto is. En dan lijkt het opeens alsof je aan zoveel dingen moet denken, dat elke knop een functie heeft en jij daar iets mee moet. Onbezorgd fotograferen lijkt voorgoed voorbij en ineens is het hogere wiskunde geworden, in plaats van gezellig en ongestoord klikken.

 

Misschien kom je erachter dat je talent hebt en de mensen om je heen roepen dat je zo mooi kunt fotograferen. De druk om te presteren wordt dan alleen maar groter. Zeker wanneer iemand je vraagt om eens wat foto's van zijn kinderen te maken. Of je werkgever vraagt je om al je collega's op de foto te zetten. Dan opeens weet je wat knikkende knieën en hartkloppingen precies zijn. En niks aan dat fotograferen lijkt nog vrijblijvend en ongecompliceerd.

 

Heb je hier allemaal geen last van en klik je rustig en vrolijk verder zonder je druk te maken over techniek of dat perfecte plaatje, dan is er niks aan de hand en hoef je dit verder ook niet te lezen. Maar herken je hier jezelf toch wel in, lees dan alsjeblieft verder, het kan je in de toekomst zeker gaan helpen.

 

Hoe je het ook wendt of keert, fotografie is een vak, en daar komt heel veel techniek bij kijken.

En hoe meer jij hiervan weet, hoe meer als vanzelf dit gaat. En hoe meer het vanzelf gaat, hoe meer aandacht je kunt hebben voor datgene of diegene die je fotografeert. Ook wanneer je heel creatief en kunstzinnig bent, is techniek belangrijk. Je kunt namelijk jouw creatieve ideeën veel beter uitvoeren zoals jij het in je hoofd hebt en veel meer je creativiteit laten stromen. Zeker wanneer je dingen voor anderen gaat fotograferen en je denkt dat er wel echt iets van je verwacht wordt, dan is beheersing van de techniek noodzakelijk. Hoe makkelijker de techniek gaat, hoe zekerder jij in je schoenen staat.

 

In of uit je comfort zone

Uit je comfort zone, dat is waar the magic happens wordt er vaak gezegd. En voor een deel ben ik het daarmee eens. Maar wanneer jij jezelf zonder voorbereiding mijlenver buiten je comfortzone slingert, dan is er volgens mij weinig magie, maar vooral heel veel verwarring, onzekerheid en hersencellen die niet meer lijken te werken.

Langzaam wat stapjes buiten je comfortzone zetten is voor veel mensen veel beter. Stapje voor stapje steeds een beetje meer zorgt voor een beetje spanning maar ook dat je al het nieuwe dat je leert en moet doen veel beter aankan.

Dus wanneer jij net een beginnerstraining hebt gevolgd en nog met je aantekeningen erbij aan het fotograferen bent, dan is een vraag van jouw werkgever waarschijnlijk iets te hoog gegrepen. Wanneer hij je vraagt om nieuwe foto's voor de webiste te maken, dan wil jij waarschijnlijk het liefst vluchten of zul je ter plekke bevriezen wanneer je bleef staan. Toen je gisteren met je familie op het strand was ging het fotograferen prima, maar in zo'n grote stress situatie kan het zijn dat je alle techniek opeens bent vergeten.

 

Voor iedereen is die comfortzone weer iets anders. De één voelt zich helemaal zen wanneer hij urenlang in het bos een naaktslak achterna rent met zijn macro lens, de ander gaat helemaal aan bij een groots opgezette fashionshoot. Er zijn vele vormen van fotografie en bij welke jij je fijn voelt is heel persoonlijk.

 

In de vervolgtraining van de basisopleiding krijgen mensen opdrachten in 14 verschillende soorten fotografie. En daarbij worden de voordelen van uit je comfortzone gaan heel duidelijk. Deze zijn:

  • Je leert technieken op verschillende manieren en in verschillende situaties toepassen zodat je technische kennis snel verdiept.
  • Je leert goed welke vorm van fotografie wel en niet bij je past
  • En soms word je aangenaam verrast door te zien dat je een vorm heel erg leuk vindt waarvan je dat niet had verwacht.

 

Omdat bij de training de druk niet zo groot is zoals bij een echte opdracht, kun je op een vrij ontspannen manier je comfortzone een beetje oprekken.  Je kunt dit ook zelf doen. Bedenk eens een vorm van fotografie die je zelf niet zo snel zou doen en ga daar eens een dag mee aan de slag. Je zult hierdoor weer veel nieuwe dingen leren over fotografie maar ook over jezelf.

 

Krijg je de kans om iets te doen, wat je spannend vindt maar waarbij je wel een glimlach op je gezicht krijgt, dan is het het oprekken van je comfortzone meer dan waard. Maar krijg je een verzoek waar je hart van op hol slaat, een pijnlijke knoop in je maag krijgt en je er dagen niet van kunt slapen, dan is die shoot misschien iets teveel van je gevraagd.

 

Sowieso moet je er rekening mee houden dat de buitenwereld heel graag gebruik, of soms misbruik, wil maken van iemand met een camera. Hoe makkelijk is het om iemand gratis te vragen zodat ze geen geld kwijt zijn aan een echte fotograaf. Het is natuurlijk aan jou zelf hoe je hiermee omgaat. Maar mijn ervaring, iemand die voor niks iets wil waar ze eigenlijk voor zouden moeten betalen, waarderen jouw werk vaak maar heel weinig. Omdat ze geen waarde geven aan jouw werk zullen ze die waarde ook niet zien.

 

Wees aanwezig

Voor verschillende soorten fotografie vraagt het een verschillende manier van zijn. Als bruiloft fotograaf gedraag je je natuurlijk een stuk anders dan wanneer je een uitvaart fotografeert. Fotografeer je een spreker op een podium dan is het fijn wanneer jij als fotograaf zo onzichtbaar mogelijk bent, maar wanneer jij een portret van iemand maakt of een uitgebreide commerciële shoot doet dan ben jij als fotograaf degene die de touwtjes in handen heeft en leiding moet geven. Hierbij moet je juist heel erg aanwezig zijn.

 

Hoe ben je als fotograaf dan onzichtbaar? Nooit, je kunt niet onzichtbaar worden. Het gaat er denk ik meer om of jouw aanwezigheid, en jouw zijn, mensen stoort of niet. En dat ligt volledig aan jouw houding en hoe je de ruimte inneemt.

 

Ik heb hierbij een mooi voorbeeld. 20 jaar geleden werkte ik als reisleidster, voornamelijk in Azie. Aan het einde van twee rondreizen in India was ik in Varanasi. Dit is é╬n van mijn lievelingssteden, waar ik me uren kan verwonderen over alles wat ik zie.

De laatste uren broken aan en ik had de groep wat vrije tijd gegeven. Dit gaf mij de kans om een paar laatste uren in mijn eentje op de Ghats bij de Ganges te zitten, alles voor de laatste keer in me op te nemen. De mensen die weleens in India zijn geweest zullen begrijpen dat het redelijk grappig klinkt wanneer ik zeg dat ik in India even alleen wilde zijn. Want in India ben je namelijk nooit alleen. Ik kwam aan en ging zitten, met links het uitzicht op een plek waar vele mensen zichzelf ritueel reinigden in het water. Het woord reinigen is niet het eerste wat in mij opkomt wanneer je het water ziet en weet wat er allemaal in drijft. Alleen dat al is fascinerend, de toewijding en geloof van deze mensen dat ze zich onderdompelen in water waar ook de nodige lijken in drijven.

Aan de andere kant had ik uitzicht op een openlucht crematorium, waar een verkoold lichaam op het vuur lag.

 

Ik had even geen zin in iedereen die me om mijn naam vroeg, waar ik vandaan kwam of me iets wilde verkopen. Ik probeerde mezelf daarom volledig af te sluiten en onzichtbaar te maken. Maar hoe meer ik dat deed, hoe meer mensen naar me toe leken te komen. Geen seconde had ik rust en ik baalde er behoordelijk van dat mijn laatste uren op deze manier verloren leken te gaan.

Op een gegeven moment keek ik naast me en daar zag ik een geitje naar me kijken, met lange flaporen. En het leek bijna alsof ze me uitlachte. We keken elkaar diep in de ogen aan. Ik weet niet of het geitje er iets mee te maken had maar opeens zag ik wat ik fout deed. Ik probeerde zo hard om daar niet te zijn, dan het niet anders kon dan dat ik op zou vallen. Het maakte me als een rode lap voor een stier, iemand die zover af stond van alles om me heen dat juist iedereen me zag zitten.

Ik besloot om contact te gaan maken met alles wat er was. Niet door te gaan praten, maar juist door mijn energie. Ik haalde diep adem en in gedachten zag ik mijn energie zich vermengen met die van de andere aanwezigen. Ik ontspande meteen en op dat moment kwam het geitje naar me toe gelopen. Ze ging naast me zitten, ik sloeg mijn arm om haar heen, en samen hebben we zeker een uur gezeten, uitkijkend over het water waar zoveel gebeurde. En niemand, maar dan ook niemand, heeft me in die tijd meer aangesproken of lastig gevallen. De enige communicatie die er zo nu en dan was, was een wederzijdse glimlach.

Door mezelf af te sluiten, werd ik dus juist heel erg zichtbaar.

 

Wanneer ik in het verleden een bruidsceremonie fotografeerde of een spreker op het podium, dan was ik rustig, maar ik probeerde niet angstvallig mezelf te verstoppen. Ik durfde overal te komen (natuurlijk met vooraf overleg) en verplaatste me rustig tussen alles mensen door. Mijn focus lag altijd op mijn onderwerp en in gedachten maakte ik er altijd contact mee. Mensen zagen me, maar niemand heeft zich ooit aan mij gestoord. Het lijkt in zo'n situatie misschien beleefd om een beetje afstand te houden van het bruidspaar. Maar aangezien het je taak is als bruiloftfotograaf om het bruidspaar zo goed en mooi mogelijk op de foto te zetten, sta je nu eenmaal soms een ander in de weg. En wanneer een ander jou in de weg staat en je om die reden verhindert om die foto te maken, dan is het je taak om daar iets aan te doen. Bij een bruiloft is er geen plek voor bescheidenheid.

Wees volledig aanwezig met jouw energie en blijf ademhalen en glimlachen. Die laatste twee zorgen er altijd voor dat jij je prettiger voelt in de situatie.

Praktisch gezien is het wel handig wanneer je kleding aanhebt die niet teveel opvalt, dus het liefst natuurlijke of donkere kleding zonder teveel poespas. En schoenen die geen lawaai maken, dus niet kraken of klikken. Wanneer jij je door een heel stille zaal voortbeweegt en elke stap galmt door de ruimte heen, dan ga je jezelf gegarandeerd heel ongemakkelijk voelen.

 

Om ergens echt aanwezig te zijn heb je vaak even tijd nodig, en dan kom ik direct bij het volgende onderwerp.....

 

Neem je tijd

Stel, je gaat de stad in omdat je graag wilt oefenen met straatfotografie. Ook dan kun je het 'aanwezig zijn' oefenen. Zonder de aandacht op jezelf te richten zorg je dat je daar echt bent met al je energie. Je gaat zitten op een bankje, glimlacht zo hier en daar en haalt rustig adem. Op die manier ben je wel aanwezig maar niet zo zichtbaar. Dit is anders wanneer jij heel geheimzinnig en onzichtbaar gaat lopen doen. Iedereen zal ik dat geval argwanend naar je kijken.

Nederlands meest beroemde straatfotograaf ooit, de fantastische Ed van der Elsken, wist met zijn persoonlijkheid contact te maken met mensen, en ze toch gewoon zichzelf te laten zijn. Hij begon van een afstand te fotograferen maar kwam vaak al snel heel dichtbij wanneer hij vond dat dat nodig was. Hij communiceerde ook echt met de mensen die hij op de foto zette. Hij was denk ik een meester in aanwezig zijn op een prettige manier, want hij kreeg alles voor elkaar.

 

Het is voor veel mensen echt heel erg uit hun comfortzone om zomaar ergens op straat met je camera te gaan staan. En voor anderen is het juist wel heel spannend om zomaar in de natuur waar maar heel weinig mensen zijn met je camera en statief te staan. Je voelt je al snel bekeken. Bedenk hierbij altijd dat wanneer jij zelf iemand met een camera ziet staan, je daar ook niet direct een oordeel over hebt. Je denkt dan vaak niet meer dan: daar staat een fotograaf of iemand die een foto neemt, that's it. Dus zo zullen mensen jou ook zien. En hoe meer jij het normaal vindt wat je doet, hoe minder er op je gelet zal worden. Proef eerst de sfeer, voel je thuis op de plek, en ga dan pas aan de slag.

 

Wanneer je een shoot doet waarbij jij de regie in handen hebt, reclame, mode of portret bijvoorbeeld, dan moet je niet alleen in energie aanwezig zijn maar ook als persoon en met je woorden. Een stille fotograaf zorgt in dat geval alleen maar voor een onzeker model. Bij zo'n shoot neemt de fotograaf de leiding en geeft rustig maar duidelijke aanwijzingen. Doe dit altijd op een positieve en respectvolle manier.

 

 

Dit is een onderwerp waar ik uren over kan praten, het contact tussen fotograaf en model. Het is mijn specialiteit waar ik mijn merknaam en bekendheid aan te danken heb. Uren praten ga ik in dit blog niet doen. Maar weet wel dat wanneer een model zich fijn voelt, dit er ook voor zorgt dat jij je als fotograaf fijn voelt. En dat werkt natuurlijk ook andersom. Voor mij is dit contact en alles wat het teweeg brengt reuze interessant en ik kan er geen genoeg van krijgen. Ik heb hier veel onderzoek naar gedaan en het onderwerp loopt als een rode draad door al mijn trainingen.

Als je meer wilt weten, check dan de masterclass portretfotografie.

 

Het juiste gedrag, de juiste mate van zichtbaarheid in de juiste situatie, zorgt voor veel zekerheid voor jou achter die camera, en voor de mensen voor je camera.

 

Ook voor de techniek en instellingen is het goed om de tijd te nemen. Wen jezelf aan dat je eerst altijd de locatie in je opneemt en de (licht)situatie. Bedenk dan in alle rust wat voor soort foto het moet worden en welke instellingen daarbij passen. Stel deze in, check het door een paar proeffoto's te maken, net zo lang totdat je er zeker van bent dat het goed is.

Ben je een model aan het fotograferen, zeg dan dat je eerst je instellingen gaat doen. Op deze manier staat het model niet ongeduldig te wachten zonder te weten wat te doen en voel jij jezelf niet opgejaagd.

Maar ook als het ergens anders om gaat, sport, landschap of wat dan ook. Zorg eerst dat je de instellingen klaar hebt voordat je echt begint. Het is net als wanneer je in de auto stapt. Je hebt dan een heel ritueel. Je gaat zitten, doet de deur dicht, je gordel om, je steekt de sleutel in het contact, zet je lichten aan, kijkt op je dashboard of alles ok is, haalt de handrem er af, kijkt in je spiegels en over je schouder, en je rijdt weg. Wanneer je al deze dingen zou moeten doen terwijl je al vertrokken bent dan kun je nooit genoeg met je aandacht bij het rijden zijn.

Zo werkt het met fotograferen ook. Wanneer je direct begint te fotograferen zonder eerst goed te kijken en te handelen, heb je geen rust tijdens het fotograferen en is de kans groot dat je een belangrijke instelling vergeet die negatieve gevolgen voor je foto's gaat hebben.

Op die manier geeft het stress en ben je niet zelfverzekerd aan het fotograferen.

Het lijkt of tegenwoordig alles snel moet. Wanneer we 's avonds om 10 uur een pakje bestellen willen we het de volgende dag in huis. En als ik niet binnen een paar uur een mail beantwoord, krijg ik een app en een bericht in messenger erachteraan, terwijl het misschien gewoon weekend is. We verwachten van een ander dat dingen snel gaan, maar ook van onszelf. Dus wanneer we iets of iemand gaan fotograferen dan willen we nu resultaat, en als dat tegenvalt dan raken we in paniek. Maar vergeet niet dat bij veel shoots heel uitgebreid de tijd wordt genomen om de instellingen goed te krijgen, de compositie, de achtergrond. Er is niks mis mee om daar de tijd voor te nemen en het maakt je geen slechte fotograaf wanneer een foto niet in 1 keer goed is. Het maakt je juist een goede fotograaf wanneer je hier voldoende aandacht aan besteedt. De perfecte foto is een proces. En zolang je dat accepteert en dat hele proces met aandacht doet, dan is er niks aan de hand.

 

Stevigheid

Al 18 jaar lang laat ik de mensen voor mijn camera stevig staan. Wanneer iets spannend is dan heeft de mens de neiging om heel onstabiel te gaan staan, terwijl dat nu net iets is wat we op zo'n moment niet kunnen gebruiken. Dus ik laat mensen altijd met de benen stevig in de grond en wijd uit elkaar staan. Als vanzelf ga je dan rechter staan en voel je jezelf veel steviger en krachtiger. En wat voor het model geldt, dat geldt natuurlijk ook voor de fotograaf. Ook daar zie ik te vaak dat mensen in onstabiele houdingen staan, waardoor ze zich niet sterk en geaard voelen. Dit heeft niet alleen effect op je eigen gevoel als fotograaf maar ook voor je foto's, want onstabiel staan kan al heel snel voor bewogen of onscherpte foto's zorgen. Ook heeft het effect op je model. Als je wilt dat een model sterk staat, dan geeft je zelf het goede voorbeeld.

Dus ga altijd met je benen redelijk wijd en sterk staan en blijf altijd diep en rustig ademhalen.

En wanneer je in een bepaalde positie eigenlijk net 30 centimeter dichterbij bij je model moet komen, leun dan niet naar voren (dat doen echt schrikbarend veel mensen) maar doe gewoon een stap naar voren en ga daar dan weer stevig staan.

Ook stevig staan en geaard zijn is een vorm van aanwezig zijn en zal je altijd helpen om je veel fijner en zelfverzekerder te voelen. Lichaam eerst, en gevoel volgt vanzelf.

 

Duidelijkheid

Als fotograaf is het altijd heel fijn om volledig duidelijk te hebben wat er van je wordt verwacht tijdens een opdracht. Je moet weten wat je wel en niet kunt doen. Dit is heel belangrijk om vooraf te weten, omdat je bij veel opdrachten, zoals een event of bruiloft, ter plekke er niemand beschikbaar is om het aan te vragen. Dus vooraf duidelijke afspraken maken is een must.

 

In het begin van mijn carrière als fotograaf werkte ik veel voor theater. Ik maakte vaak foto's van de opvoering van een show. Dit was voor de info boekjes die elke bezoeker van de show op zijn stoel vond. Hierin staan de verschillende nummers, en alle acteurs met foto en tekst. Die foto's werden gemaakt tijdens een doorloop, dat is een opvoering van het stuk waarbij nog geen publiek is maar waarbij alle kleding, make-up en licht wel al helemaal zo zijn zoals tijdens de echte opvoering. De eerste keer dat ik dat deed was ik niet goed op de hoogte wat ik wel en niet mocht en ik hield me enorm in. Je snapt dat dat niet fijn voelde en ik kon het op dat moment aan niemand vragen. De tweede keer wist ik precies wat ik allemaal mocht doen, en dat was dus bijna alles. Bij een beroemde Ierse dansshow mocht ik letterlijk aan de voeten van de dansers liggen. En toen de bekende Ierse musical zanger een heel gevoelig lied zong en ik op 2 meter afstand voor hem op de grond zat, was het net of hij alleen voor mij zong. Ik was betoverd en voelde me de rijkste vrouw op aarde dat ik dit allemaal mocht doen.

 

 

 

Na de theater periode heb ik veel events gefotografeerd waarbij bekende sprekers op het podium stonden. Zo heb ik 4 keer Deepak Chopra gefotografeerd. Ik kan je zeggen, de man en ik zijn nooit de beste vrienden geworden. Maar ik heb door hem wel heel goed geleerd om assertief te zijn en voorwaarden te stellen. De eerste keer werd ik gevraagd door de organisator van het event om hem te fotograferen tijdens zijn seminar. Dus ik stond onderaan het podium. Maar elke keer wanneer ik mijn camera op hem richtte dan draaide hij zijn hoofd weg. In het begin dacht ik nog dat het toeval was, maar na een kwartier lang zijn achterhoofd of zijn hand voor zijn gezicht op de foto te hebben, ging ik toch denken dat meneer er geen zin in had. Maar ja, ik was ingehuurd om de beste man erop te zetten dus what to do?!

In de pauze liep ik naar de organisator en heb hem heel duidelijk gezegd dat ik het zeer op prijs zou stellen dat meneer Chopra op de hoogte werd gebracht van de fotograaf in de zaal. Zo niet, ook goed, maar dan was ik verdwenen. Vanaf dat moment ging het goed en kreeg ik zelfs een kleine glimlachje van hem. Om precies dezelfde reden ben ik ooit weggegaan bij een seminar van Neale Donald Walsch. Er was geen plek voor mij bij het podium, en zowel hij als iedereen om hen heen, leken niet bereidwillig om gefotografeerd te worden, of plek voor mij te maken. En dat terwijl ik na de ervaring met Chopra toch echt duidelijk van te voren had aangegeven dat ik wilde dat Walsch ervan op de hoogte was en ik daar geoorloofd aan het werk was.

Gelukkig ging het meestal goed en werd ik op mijn verzoek meestal eerst voorgesteld aan de mensen. Ik ben geen paparazzo, en ik wens ook niet als dusdanig gezien te worden. Het gevoel hebben dat je ergens welkom bent, wetende wat je wel en niet mag doen, en dat je gewaardeerd wordt, is heel fijn. En organisatoren van een event denken daar vaak niet uit zichzelf aan, en dan moet je dus als fotograaf heel goed voor jezelf zorgen en voor jezelf opkomen. Word je ooit gevraagd om op een event op seminar te fotografere, vraag dan altijd waar je wel en niet mag lopen. Vraag of ze van je verwachten dat je op het podium zelf ook komt of dat je ernaast blijft. En zorg er altijd voor dat de persoon op het podium op de hoogte is van jouw aanwezigheid.

 

Nog een belangrijke vraag, ben ik de enige fotograaf?

Ik zal deze vraag even toelichten met twee voorbeelden.

 

Voorbeeld 1

In de beginjaren deed ik nog weleens bruiloften. Een bruiloft is niet het makkelijk. Alles moet in één keer goed. En zeker toen ik het deed, toen ik het eerste jaar nog met film fotografeerde, en het resultaat pas te zien was zodra de foto's afgedrukt waren. Een bruiloft is ook bij uitstek een situatie waarin je als fotograaf goed voor jezelf moet zorgen, want in de planning is niet altijd meegenomen dat jij als fotograaf bijvoorbeeld ook iets moet eten. 

Een bruidspaar had mij tijdens een ontmoeting ingehuurd als hun fotograaf. En alles leek in orde. Met goede zin belde ik aan bij een nieuwbouwwoning in een kleine stad. Eerst duurde het erg lang voordat er open werd gedaan. Toen dat eindelijk gebeurde keek de persoon me argwanend aan. Ik vertelde dat ik de fotograaf was en zonder een woord te zeggen werd ik binnen gelaten. Daar liep ik tegen een muur van rook op. Elke aanwezige in die kamer rookte op dat moment en dat zouden ze het komende half uur ook allemaal blijven doen. Niemand zei iets tegen me en er werd me ook niks te drinken aangeboden. Na twee uur in de trein gezeten te hebben was dat best jammer. 

Ik vroeg of de bruid hier al aanwezig was. Ik kreeg het antwoord dat ze boven was maar ik hoefde er niet naartoe. Dat op zich is al gek want meestal was ik als fotograaf aanwezig bij het aankleden. Even laten kwam er een man van boven met een camera, die beneden begon met fotograferen. Ik raakte met hem aan de praat en hij vertelde dat hij een vriend was van de bruidegom en dat ze hem hadden gevraagd om de bruiloft te fotograferen. Alarmbellen gingen daar al af, maar ik bleef positief. Maar ook al vroeg ik wanneer er wat ging gebeuren, niemand vertelde me iets. Op een gegeven moment zag ik dat de man met camera was verdwenen en dat ook anderen naar buiten gingen. Ik ging er achteraan. En wat bleek, om de hoek, bij het huis van de ouders van de bruidegom was de bruidegom aangekomen in een cabriolet. En zijn vriend stond hem al uitgebreid te fotograferen. En toen ik mijn camera pakte om ook aan het werk te gaan, ging hij steeds voor me staan of juist tegenover me achter de bruidegom zodat ik geen fatsoenlijke foto kon maken. Ik sprak hem erop aan. Ik vertelde dat het bruidspaar mij betaalde om foto's te maken en het belangrijk was dat ik de ruimte kreeg. Hij leek er niet van onder de indruk en bleef zijn ik-sta-in-de-weg-houding volhouden. Toen de bruidegom uiteindelijk weer instapte om de hoek om te rijden naar zijn bruid, liep de vriendfotograaf me bijna omver. Een moment stond ik daar, kijkend naar wat er gebeurde. De bruidegom die geen woord tegen me zei, en de ontmoeting met zijn bruid waar ik zelf niet eens in de buurt kwam. In een seconde tijd besloot ik dat ik dit niet de hele dag ging doen. Ik voelde me met zo weinig respect behandeld, dat ik  niet anders kon dan weggaan. Ik pakte mijn tas uit het huis, liep de deur uit en keek  niet meer om. Ik heb ook nooit meer iets van ze gehoord.

 

Voorbeeld 2

Mijn eerste echte opdracht was voor een theatershow met liedjes van Ramses Shaffy. In 3 maanden tijd zou ik de voortgang van de show fotograferen, het werd een making of. Dat betekende dat ik bij verschillende repetities aanwezig was. Ook was ik bij het moment dat de cast voor het eerst Ramses zelf zou ontmoeten, en Ramses is een aantal keer bij de repetities geweest om zijn visie op het stuk te geven en te vertellen over de teksten van zijn liedjes. Tenminste, dat deed hij op de dagen dat het goed ging met hem. En op die dagen konden we ook altijd een privé optreden van hem verwachten wanneer hij zich niet kon bedwingen om achter de vleugel te gaan zitten.

Ook ben ik in zijn oude huis op de grachten geweest. Het huis dat, sinds hij verhuisd was naar het verpleegtehuis, leeg stond maar volledig intact was gelaten. Inclusief half lege wijnglazen en volle asbakken. Op zijn vleugel, welke bijna de helft van zijn kamer in beslag nam, lagen kleine gekrabbelde briefjes met het begin van zijn songteksten. Achter deze vleugel waren al zijn meesterwerken ontstaan, in het bijzijn van veel alcohol en tabak. Je begrijpt dat dit een heel bijzondere opdracht was en dat ik soms bijna niet kon geloven dat ik deze dingen echt aan het doen was.

 

 

Maar er was ook een moment dat het minder leuk was. Tijdens het proces werd er een CD uitgebracht en ook een songbook met teksten en muziek van Ramses. Op een dag werd het eerste songbook uitgereikt door burgemeester Job Cohen aan Ramses. In al die maanden was ik de enige fotograaf geweest, en had ik volledig toegang tot alles en iedereen. Maar tijdens de uitreiking was dat even niet meer het geval. Voor het podium stonden alle bekende paparazzi zich te verdringen, met mij er dus tussen. En op het moment dat ik een foto wilde maken kreeg ik een keiharde elleboog van zo'n bekende paparazzo tegen mijn hoofd, zodat niet ik, maar hij de foto kon maken. Ik schaamde me zo diep dat ik daar tussen stond, ik was daar volledig niet op mijn plek en voelde me doodongelukkig. Ik heb die avond tegen de producent gezegd dat ik dit dus nooit meer wilde doen. Dus bij de première, toen de mannen elkaar weer af stonden te maken voor het podium, zat ik heerlijk rustig in de zaal, zonder camera. Dus de belangrijke vraag die ik sindsdien stelde bij elke opdracht, ben ik de enige fotograaf? Ik wil niet hoeven vechten voor mijn plek. Maar misschien vind jij het wel geweldig om met wat tegenwerking jouw plek te bemachtigen, dan is het zeker iets wat je gewoon moet doen.

 

 

Wat ik hiermee wil zeggen, doe die dingen waar jij je als fotograaf goed bij voelt en die niet ingaan tegen je gevoel.

 

Wie ben jij

In het kort gezegd gaat het er heel erg om wie jij bent als fotograaf, in welke situatie jij je prettig voelt, wat je waarden en normen zijn en dat je weet wat je kunt. Jezelf buiten je comfortzone plaatsen is heel gezond, maar alleen wanneer je die stap op dat moment aankunt. Onthoudt altijd dat fotografie een vak is en dat je dat echt moet leren. Of je dat nu via een opleiding doet of zelf het internet afstruint, dat maakt niet uit. Weten wie je bent en wat je kunt, en situaties vinden die daarbij passen, zorgt ervoor dat jij je lekker voelt en zelfverzekerd en met veel plezier kunt fotograferen.

 

 

Hoe sta je zelfverzekerd achter de camera
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.