Hoe ik mijn passie vond door mijn passie

1 september 2019

In deze tijd zijn er enorm veel trainingen en workshops waarbij je als mens je passie kunt ontdekken. Ik heb dit stiekem altijd een beetje gek gevonden, omdat ik werkelijk mezelf nog nooit de vraag heb gesteld, wat nu eigenlijk mijn passie is. Maar inderdaad zie ik veel mensen ermee worstelen en ik voel me dan ook echt een gezegend en bevoorrecht mens door het feit dat ik het wel heel goed weet.

Maar er is wel iets geks, ik geloof namelijk niet zo in het zomaar vanuit het niets weten wat het is, ook niet zo wanneer iemand je daarbij helpt. Ik geloof in een organische manier van het ontstaan van een passie. Iets wat er eigenlijk altijd al is geweest, en langzaam vorm krijgt. En ik geloof in er hard voor werken, en durven te leven. Om voorbij te gaan aan dat wat er van je verwacht wordt door de buitenwereld, en nog belangrijker, door jezelf. Gewoon het rustig volgen van je eigen instinct en fouten durven maken, heel veel fouten!

 

Mijn eerste echte passie

Tot mijn 30ste uitte mijn passie zich vooral in mijn privéleven. Op werkgebied had ik het nog niet echt gevonden, maar ik had ook niet gezocht, en ik was me er ook niet van bewust dat ik het moest zoeken. Ik ging van baan naar baan en deed in mijn ogen gewoon ervaring op. Levenservaring waarbij langzaam zichtbaar werd waar ik goed in was en waarin niet. Ik ben eerlijk gezegd blij dat ik niet direct op mijn 18de wist wat ik in dit leven wilde. Ik zou daardoor namelijk heel veel dingen gemist hebben die voor de vorming van mij als persoon heel belangrijk waren.

 

Maar toen ik 30 was kwam ik opeens op een punt waarin ik klaar was voor een volgende stap. Voor het eerst ging ik bewust nadenken wat voor werk ik wilde doen. Tot dan toe nam ik gewoon de banen die ik tegenkwam of waar ik voor werd gevraagd. Ik stelde mezelf die vraag terwijl ik op een tropisch strand op Bali zat. En ik wist toen heel sterk dat ik wilde reizen. Dat ik elke dag het geluid van tropische vogels wilde horen, de vochtige warmte die mijn huid streelde, de heerlijkste geuren die mijn ogen deden sluiten en de uitzichten die er juist voor zorgde dat ik mijn ogen voor altijd open wilde houden.

 

Ik ging aan het werk als reisleidster. Dat werk op zich had helemaal niks met mijn passie te maken. Eerlijk gezegd vond ik die 25 mensen, die de hele dag achter me aanliepen, meestal stomvervelend. Ik ben een eenling, ik ga het liefst alleen op reis. Maar soms moet je nu eenmaal een compromis sluiten. Op dat moment was dat compromis het reisleider zijn. Door dat werk kon ik doen wat ik het liefste deed, reizen. De meest dierbare momenten die ik nooit meer zal vergeten tijdens het reizen hebben dan ook niks met die groepen te maken. Het waren de momenten tussen de groepen door. Dat ik 3 dagen op stap ben geweest met een jonge vrouw uit de Filepijnen en twee Britse militairen in Singapore. Het avonden lang Karaoke zingen met Maleise gids Ali, die een vriend voor het leven werd. De dagen dat ik in mijn eentje uren over straat zwalkte in Cusco. Het voor me uit staren over de ghats van de Ganges in Varanasi. De romance met een Peruaan in een verlaten boerderij tussen de Nasca lijnen. Het uren in mijn eentje op een terras zitten met een kopje koffie, uitstarend over de zee, of dat nu in Lima was of ergens in Thailand. Met mijn hoofd hangend uit de trein terwijl de locale kindjes naar me zwaaide. Het urenlang opgepropt zitten in de laadbak van een pick up truck in Cambodja en achterop de motor bij een jongen die me over het enorme terrein van Angkor Wat reed. Al die momenten, ze staan samen met alle geluiden, alle geuren en alle gevoelens voor altijd op mijn netvlies. En nee, het werk was dus absoluut niet mijn passie. Ik vind het echt helemaal niet leuk om 24 uur per dag met mensen te zijn die ik niet zelf heb uitgekozen, waar ik geen enkele gezamenlijke interesse mee deel, en waarvan een aantal zich in mijn ogen verschrikkelijk misdragen tegen de locale bevolking van het mooie land.

 

 

Maar ik vind het juist goed om totaal ergens in te duiken, ook al is het niet precies dat wat je wilt. Want wat heb ik daar veel van geleerd. Ik begon de tijd als een verlegen meisje die er niet aan moest denken om voor een groep te staan. En ik kwam eruit als een volwassen vrouw die in elke situatie weet wat ze moet zeggen, en eigenlijk nooit meer ergens bang voor is. Ook had ik sindsdien het gevoel dat alles mogelijk was, dat ik echt kon worden wat ik maar wilde.

 

Mijn tweede (en derde) passie

Door het vele reizen ben ik weer heel veel gaan fotograferen. En ik ontdekte dat ik talent had. Ik fotografeerde altijd al, ook als kind. Maar het woord talent was nog nooit in me opgekomen. Tijdens de reizen was het fotograferen heel belangrijk, want al die vele indrukken moest ik vastleggen, omdat het allemaal zo snel ging en ik op zoveel plekken op de wereld was dat ik bang was het anders te vergeten.

En zo ontstond een nieuwe passie, terwijl ik mijn passie reizen aan het leven was.

 

Toen ik begon met de foto academie had ik werkelijk nog geen idee waar het me zou brengen. Ik wist alleen maar dat ik graag wilde fotograferen. Zonder mokken stond ik nachtenlang in de doka en toen ik overstapte op digitaal zat ik nachtenlang achter de computer. Samen met het fotograferen diende zich meteen een nieuwe passie aan, één waarvan ik het bestaan nog niet wist, en dat was ondernemen. Want wat vind ik het heerlijk om te kunnen doen en laten wat ik wil, dat ik vandaag iets kan bedenken wat morgen direct de wereld in mag. Dat ik mezelf dagenlang in mijn eentje kan opsluiten maar ook zoveel mensen om me heen kan verzamelen wanneer ik dat wil.

 

 

Mijn grootste passie

Door het fotograferen heb ik uiteindelijk mijn allergrootste passie ontdekt. En dat is lesgeven. Er zijn fotografen die gaan lesgeven omdat ze niet genoeg met fotograferen verdienen. Mijn leraar op de academie was een duidelijk voorbeeld daarvan. Totaal niet succesvol als fotograaf en met zeer veel frustratie voor de klas gaan staan. Het was aan alles te merken.

Maar bij mij was dit zeker niet het geval. Ik wist dat ik dingen goed kon overbrengen op anderen en bedacht een beginnersworkshop in de Amsterdamse Jordaan. Ik vond het fantastisch en de mensen waren lovend. De Libelle kreeg het onder ogen en vroeg me of ik een aanbieding wilde in hun magazine.

Dat heb ik geweten, wekenlang heeft de telefoon roodgloeiend gestaan en het hele jaar lang had ik elke zondag een volle groep. En ik bleef het leuk vinden en werd er steeds beter in. Alle merken camera's gingen door mijn handen en ik leerde ze allemaal kennen. Ik ontdekte dat ik het niet alleen heel erg leuk vond maar ook dat ik het heel erg goed kon. Ik kan de toch wel ingewikkelde techniek van fotografie aan iedereen uitleggen. Zeker bij vrouwen werkt dit heel goed. Mannen hebben sneller de neiging om zelf alles op internet op te zoeken en kunnen zich over het algemeen iets beter vinden in de technische termen. Maar veel vrouwen vinden dit vaak iets lastiger, en zijn blij met mijn Jip en Janneke uitleg waardoor de kwartjes opeens in bosjes tegelijk vallen. Het percentage vrouwen dat bij mij de trainingen volgt is dan denk ik ook zo'n 80 procent.

 

Niks maakt mij zo blij als een dag lesgeven. Of dat nu voor 5 mensen is of voor 500. Zet mij op een podium, laat me over fotografie en alles wat ermee te maken heeft praten, en ik ben gelukkig. Ik zal mezelf nooit spreker noemen want ik spreek alleen maar over dingen waar ik veel verstand van heb, en dan is dat spreken een gevolg van het werk dat ik doe. Je moet mij geen dagvoorzitter maken en je moet me ook niet iets laten verkopen waar ik niks mee heb. Maar als je mij vraagt wat de gevolgen zijn van fotografie op een mens, wat er met ons gebeurt voor en achter een camera, dan kan ik urenlang praten.

 

Het allermooiste is wanneer je meerdere passies kunt samenvoegen. Fotografie opdrachten brachten me door de hele Benelux, Rome, Roemenië en Hong Kong, waardoor mijn oude passie reizen weer om de hoek kwam kijken. En het bracht me ook naar Parijs en Toscane, waar het reizen, fotograferen en lesgeven alledrie samen kwamen.

De afgelopen twee jaar lag alles even stil. Mijn gezondheid liet het niet toe om veel live les te geven en al helemaal niet om veel te reizen. Ik kan hier tijdelijk wel mee dealen, maar als het te lang duurt dan word ik heel verdrietig en trek ik me steeds verder terug in mijn eigen wereldje. De afgelopen maand ben ik mijn gezondheid weer de baas geworden. En alles bruist in mij. Ik wil zo graag weer de wijde wereld in.

 

Een passie bedenk je niet

Mijn passie reizen bracht me naar de fotografie. Mijn passie fotografie bracht me naar het lesgeven.

Deze dingen had ik nooit gevonden wanneer ik jarenlang nadacht over wat mijn passie nu eigenlijk was. Deze dingen heb ik gevonden omdat ik mijn impulsen gevolgd heb, risico's heb durven nemen, uit mijn comfortzone ben gestapt, nooit lang ben blijven hangen in situaties die me niet gelukkig maken, en eigenwijs als ik ben, nooit naar anderen heb geluisterd. Soms lijkt het of passie iets collectiefs is. Veel mensen die op dit moment zeggen dat ze hun passie hebben geworden worden coach. En ik twijfel heel vaak of dat echt zo is, want wanneer ik ze erover hoor praten dan hoor ik helemaal geen passie. Ik hoor dan vaak iets van een passie die ze heel graag zouden willen bezitten. Het lijkt te bedacht. Coaching is op dit moment een populaire passie. Natuurlijk zijn er veel gepassioneerde coaches, maar ik zie het lang niet bij iedereen.

 

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het woord passie zelf eigenlijk nooit gebruik. Het is zo'n woord wat een grote lading heeft gekregen, want we zijn met zijn allen verplicht om het te vinden. Maar ik denk dat veel mensen het allang gevonden hebben zonder dat ze het zo noemen. Misschien is het niet zo hoogdravend of klinkt het minder belangrijk. Misschien is het gewoon dat je geweldig bent in je vak als timmerman, of dat je alles wat je in je hebt dagelijks gebruikt in je vak als verpleegkundige. Of misschien doe je het naast je werk met sporten of wandelen in de natuur. De ene passie is niet beter dan de ander. Word je heel blij van achter de kassa zitten en met elke klant een praatje te maken, dan is dat heel belangrijk werk. Dan maak je iedereen blij die even in jouw ogen kijkt.

Ik doe dingen waar ik heel blij van word en de manier waarop ik dat doe daar spreekt heel veel passie uit. Wat niet wegneemt dat het ondernemer zijn ook vaak dingen met zich meebrengt die lastig zijn, en dat echt niet alles leuk is. Dagelijks loop ik tegen dingen aan die ik lastig of stressvol vind. Maar gelukkig sta ik zo achter dat wat ik doe dat de voordelen altijd nog sterker zijn dan de nadelen. Ik deel mijn passie voor het vak en breng anderen passie bij voor fotografie. Of ze dat nu als beroep gaan uitoefenen of dat ze alleen hun kleinkinderen of de hond graag beter willen fotograferen. Dat is hoe het bij mij werkt.

 

Stieken nog twee andere passies

Twee redenen waarom ik dit opschrijf. Ik ben heel blij dat mijn gezondheid het weer toelaat om mijn passie te voelen en te leven. En het opschrijven ervan, dat is dan weer een andere passie van mij. Het ordent mijn gedachten, de gedachten die door mijn hoofd zweven en door ze op te schrijven een plekje vinden. Als ik erbij nadenk dan heb ik ontelbaar veel passies. En elke passie vind op een gegeven moment een weg in het leven. Ik heb een grote passie voor gezond, puur en vooral heel lekker eten. Dat ik verliefd werd op een chef die een biologisch eethuisje heeft en waanzinnig lekker en creatief kan koken, dat is dan ook zeer (bio)logisch.

 

Ik denk niet dat je een passie bedenkt, ik denk dat een passie jou vindt wanneer je durft te leven. En ook wanneer je iets doet wat je (nog) niet zo leuk vind, kun je dit op de allerbeste en allermooiste manier doen, zodat de passie jou kan vinden. Want volgens mij vinden passie en geluk hun weg van glimlach naar glimlach.

Hoe ik mijn passie vond door mijn passie
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.