Het nieuwe fotograferen in een nieuwe opleiding

16 april 2020

We hebben allemaal wel een trouwfoto of een portretfoto in de familie van één van onze voorouders. Grootouders, overgrootouders en zelfs de betovergrootouders. Mensen die we in het echte leven nooit gekend hebben. We zien alleen dat ene portret waar ze meestal heel ernstig op kijken. De (belangrijke) momenten die in een mensenleven werden vastgelegd waren meestal op één hand te tellen. Hoe anders zou het zijn geweest wanneer deze mensen net als wij elke gebeurtenis, belangrijk of totaal onbelangrijk, hadden vastgelegd met hun camera of smartphone. Hoe zou het zijn geweest wanneer mijn betovergrootmoeder elke dag een selfie maakte. Zou ik dan meer verbinding met haar hebben gevoeld? Zou ik dingen in haar herkend hebben? Zou ik die foto's bewaard hebben of op een gegeven moment in de prullenbak hebben laten verdwijnen?

En wat gebeurt er straks met al mijn foto's. De foto's van mij als kind, als puber, als jong volwassene. Is er, nadat ik er niet meer ben, nog iemand die interesse zal hebben in mijn foto's of verdwijnt de herinnering op papier samen met mij?

Ik vraag me dit serieus weleens af. En niemand die daar op dit moment antwoord op kan geven. Dat ene portret van die verre voorouders gaat meestal over van ouders op kind. Ergens blijft het in de familie, juist omdat het zo zeldzaam is. Maar al die albums en computers vol met foto's die wij nu met zijn allen aan het creëren zijn, zijn die net zo bijzonder en zullen ze blijven bestaan?

 

Grote veranderingen

Bovenstaande gedachte symboliseert heel goed hoe enorm de wereld van de foto is veranderd sinds het is uitgevonden in 1826. Sinds die allereerste versie duurde het nog ruim 40 jaar voordat er een vorm kwam die de voorloper werd van het werken met film en papier, zoals wij het een groot deel van ons leven kende. Als je het interessant vindt, check via Wikipedia hoe de ontwikkeling is verlopen.

 

De reden waarom onze voorouders zo ernstig op de foto stonden had verschillende redenen. Ten eerste was het een belangrijke gebeurtenis, misschien wel dat ene portret dat er in een heel leven gemaakt werd. En om die reden werd er serieus gekeken. Maar er was nog een reden, in de begintijd had elke foto een enorm lange sluitertijd nodig, en moest iemand dus heel stil blijven staan, anders kwam de persoon bewogen in beeld.

 

In mijn jeugd werden foto's bij ons thuis vooral gemaakt op belangrijke momenten, een verjaardag of een vakantie. En voor dat ene familie portret, gingen we naar de plaatselijke fotografie winkel, die was automatisch ook onze fotograaf. Verder bestonden er wel andere soorten fotografen die bijvoorbeeld werkte voor magazines, reclame, bedrijven en als kunstfotograaf. Maar dat waren bijna nooit de fotograferen waar je als gewone sterveling mee te maken kreeg.

De veranderingen in de fotografie waren er wel, maar ze gingen vrij langzaam.

Toen ik bijna 20 jaar geleden met de academie startte was dat in een tijd waarin er snel van alles zou gaan veranderen. Digitale fotografie was er al wel maar werd nog weinig gebruikt. Op dat moment hadden veel fotografen nog het idee dat het digitale, het 'echte' werk nooit zou gaan vervangen, mede ook omdat het nog niet zo heel goed van kwaliteit was. In mijn klas zaten 2 mensen die de opleiding met hun (één van de eerste) digitale camera's gingen volgen. De rest, waaronder ik, deed het nog analoog. En wat was ik daar blij mee. Niet alleen met die camera, maar ook met het feit dat ik het vak nog geleerd heb in de analoge vorm. Want dan leer je dus echt fotograferen. Ik kon na het maken van de foto niet kijken op mijn schermpje of de foto goed was. Ik moest weten dat hij goed was. Ik moest vertrouwen op mijn eigen kunnen en heb portretten, theaterfotografie en bruiloft fotografie analoog gedaan. Vertrouwend op mijn eigen kennis. Ik denk dat wanneer je nu bij de gemiddelde mens het schermpje weg zou halen, de paniek redelijk zou toeslaan. Want dan komt het opeens neer op 100% kennis van de techniek, en die heeft de gemiddelde mens niet.

 

Mijn eigen start als fotograaf

In het jaar dat ik met de academie ben gestart ben ik ook direct gestart als ondernemer. In dat jaar leefde ik van het assisteren van andere fotografen. Dat was niet alleen heel erg leuk maar ik leerde er ook enorm veel van. Het werk van een assistent bestond toen voornamelijk uit het sjouwen van de studio apparatuur, het vasthouden van reflectieschermen, het in en uitdraaien van filmpjes en het fungeren als proefmodel voordat het echte model voor de camera verscheen. De fotografen die ik assisteerde hadden veel vaste opdrachtgevers. De opdrachten waarbij ik assisteerde waren veel voor Joop van den Ende, Libelle, Margriet, Men's Health, Viva, Beau Monde en vele andere magazines. Voor mij was dat heel fijn om te doen want ik leerde heel goed hoe het er in de 'echte' wereld aan toe ging. Ik kwam er al snel achter dat dit best anders was dan hoe we het leerde op de academie. Het feit dat ik de naam van mijn leraar niet meer weet zegt voor mij meer dan genoeg. Hij leek niet echt als doel te hebben om ons heel goed te leren fotograferen, noch om ons zijn passie voor het vak mee te geven. We kregen eerder zijn frustratie mee. Aan het einde van het eerste jaar zag ik nog steeds bij veel klasgenoten dat ze de basiskennis bij lange na niet onder de knie hadden en ik vond het genoeg geweest. Mijn passie en drive waren te groot om nog 2 of 3 jaar in de schoolbanken te zitten met opdrachten die me ver weg hielden van de werkelijkheid en me belemmerde om echt aan het werk te gaan in de fotografie.

Dus ik stopte ermee. En binnen een paar maanden tijd had ik mijn eigen verzameling vaste opdrachtgevers. Deze bestonden uit een aantal theaterproducenten, magazines, een makelaar, en een aantal evenementen bureaus. Daarnaast maakte ik portretten van mensen en fotografeerde ik bruiloften. Binnen een jaar kon ik er prima van leven. En naarmate de inkomsten stegen kon ik meer kiezen welke opdrachten ik wel en niet deed. In tegenstelling tot de meeste fotografen die ik kende heb ik nooit een portfolio gehad, deed ik nooit aan acquisitie en zat ik nooit zonder opdracht. Na een jaar ging ik zelf over op digitale fotografie. Ik prijs mezelf gelukkig en ben erg dankbaar voor het feit dat ik beide manieren van fotograferen heb meegemaakt. Analoog begonnen en digitaal gerijpt. Ik zat niet teveel vast aan het analoge om er moeilijk van los te komen (zoals dat bij veel oudere fotografen het geval was) en ik ben mooi meegegroeid met de groei van de digitale fotografie.

 

Ik besef me de laatste tijd steeds meer hoe bijzonder mijn weg is in de fotografie. Ik ben zelf totaal niet technisch aangelegd, en toch begreep ik van het begin af aan, de techniek feilloos, ondanks de in mijn ogen slechte en ongeïnteresseerde uitleg van onze leraar. Het was alsof het begrip bij mij moeiteloos binnen kwam vallen en ik het direct ook moeiteloos aan mijn klasgenoten kon uitleggen. Alsof het echt zo moest zijn. Onze doka juf zag dit en die ging er regelmatig vandoor terwijl ze het stokje aan mij overdroeg. Nog iets waar ik nogal anders in was, ik keek nooit naar wat andere fotografen deden, ik ging volledig mijn eigen gang. Hierdoor ben ik echt heel erg selfmade en heb ik altijd mijn hele eigen weg gevolgd. De wereld van de fotografie had nogal wat beschreven en ongeschreven regels. Regels die te maken hebben met rechten, met een manier van werken, het aannemen en uitvoeren van opdrachten, het omgaan met opdrachtgevers en modellen en over het jezelf in de markt zetten. Ik was het niet altijd eens met een aantal van die regels. En sinds de komst van de digitale fotografie, en daarna social media, zijn veel van deze regels ook redelijk in het gedrang gekomen. Wat niet zo gek is, de regels hoorde bij een totaal andere manier van werken. Dit veroorzaakte veel onrust in de fotografie wereld. En dat is niet zo gek. Wanneer je een leven lang gewend bent om op een bepaalde manier te werken is het soms best spannend wanneer dat verandert en je jouw manier van werken moet aanpassen naar de huidige tijd. Zeker omdat het zolang hetzelfde is geweest.

Omdat ik net in de overgangsfase begon heb ik daar geen last van gehad. Ik kon makkelijk meebewegen. Maar ik merk wel dat je er bovenop moet blijven zitten om bij te blijven. De wereld van social media is zo veranderlijk dat je als bedrijf jezelf ook steeds weer opnieuw moet uitvinden. Social media en fotografie gaan heel erg samen tegenwoordig. Het is vaak best een uitdaging om (op tijd) mee te bewegen en jezelf daarin niet te verliezen. Ik zelf heb gemerkt dat na een toptijd het opeens heel anders kan zijn. Dat door invloeden van buitenaf, de online veranderingen, concurrentie en nieuwe systemen, het van de één op de andere dag weer totaal anders kan zijn. Dat succes niet vanzelfsprekend blijvend is en dat je als ondernemer heel sterk en flexibel moet zijn. Zeker nu tijdens de corona crisis. Mijn eigen gemoedstoestand gaat per dag op en neer. Het ene moment dan vind ik de wereld heel erg oneerlijk en ben ik verdrietig. Het volgende moment voel ik een groot vuur in mezelf en weet ik heel goed wat me te doen staat.

 

Iedereen een beetje fotograaf

In de huidige tijd is iedereen een beetje fotograaf. In ieder geval is het iedereen die fotografeert. Het is van ons allemaal geworden, het is een manier om prachtige plaatjes te laten zien, om jezelf te laten zien, om mensen mee te nemen in jouw wereld, en om je bedrijf en je product aan de man te brengen. En het is vooral bedoeld om prachtige herinneringen vast te leggen.

Het lijkt misschien, omdat er zoveel meer mensen fotograferen, dat fotografie een uitstervend beroep is, dat je er niet meer echt in kunt uitblinken en je geld mee verdienen. Maar ik zie het tegenovergestelde dagelijks gebeuren. Zoveel mooie initiatieven, zoveel waanzinnige Instagram accounts, zoveel moois is er te zien. En zoveel meer mensen en bedrijven die foto's steeds meer foto's nodig hebben. Er zijn misschien meer fotograferen, maar er zijn ook veel meer klanten en plekken waar foto's nodig zijn.

 

Oude en nieuwe regels

Ik zei het eerder al, de oude regels en manieren van werken passen niet altijd meer zo goed. Mijn grote voordeel is dat ik altijd al redelijk lak aan de regels heb gehad en de nieuwe tijd goed kan omarmen. Omdat ik nooit aan welke vorm dan ook heb vastgezeten kan ik zonder oordeel kijken naar de huidige situatie. Als fotograaf zijnde was ik een pionier en een eenling, en dat laat zich ook weer zien in mijn huidige werk als trainer. Een trainer die zonder vast te houden aan het bekende precies kan zien wat een cursist nodig heeft, waar zijn of haar kracht ligt en hoe je dit in deze tijd kunt inzetten.

Als fotograaf was ik als een vis in het water. Als trainer voel ik me als dat ene mooie kleurrijke visje in het mooiste heldere, tropische water. Het is waar ik moet zijn.

 

Een opleiding in de nieuwe tijd

De eerste keer dat een ex-leerling van de fotovakschool mij vertelde dat ze in mijn beginnerstraining van 10 weken, de techniek beter begreep dan na haar opleiding op de foto vakschool, toen was ik daar natuurlijk blij om op trots op. Maar toen ik die woorden vaker te horen kreeg, toen gingen er bellen rinkelen. Want als dat zo is, dat ik in staat ben om een cursist in een veel kortere tijd en op een veel makkelijker manier, veel meer te leren, dan moet ik dat talent groot gaan inzetten.

En dat is wat ik sinds begin van dit jaar ook doe. Ik zie ook des te meer hoe belangrijk fotografie in ons leven is. Zowel privé als zakelijk. En wat is een mooiere tijd dan nu om met dat talent aan de slag te gaan. Om je niet langer te laten tegenhouden door zaken van buitenaf. Door regels en meningen van anderen en jezelf. Want hoeveel redenen er ook zullen zijn om de stap niet te nemen. Er is altijd een heel belangrijk om het wel te doen. En die reden is dat fotografie jou gelukkig maakt, je laat stralen. En wanneer jouw talent anderen gelukkig maakt, dan is dat meer dan genoeg reden om in het diepte te springen.

 

En daar ben ik om je van A tot Z te begeleiden. Ik zal je de techniek leren zodat jij net als vroeger zonder schermpje zou kunnen fotograferen. Ik zal je leren hoe jij jouw talent het beste kunt inzetten in jouw onderneming, zodat jij op jouw geheel eigen wijze kan schitteren achter de camera. Ik ga je leren om zelfverzekerd achter de camera te staan en om andere mensen te helpen om zelfverzekerd voor jouw camera te staan.

Ik leer je precies wat nodig is om in deze nieuwe tijd aan de slag te gaan als fotograaf. Ik leer je het goede van de oude tijd en het beste van de nieuwe tijd.

De opleiding is naast je huidige baan te volgen met voor een groot deel online lessen. De opleiding is heel praktijkgericht en je leert precies dat wat nodig is om echt als fotograaf aan de slag te gaan. Een gedegen technische ondergrond met veel lessen en opdrachten in vele vormen van fotografie. En privé lessen waarin we jouw talent en jouw gewenste richting veel aandacht zullen geven.

 

En ik doe dat met hart en ziel, omdat lesgeven voor mij het leukste vak is dat er bestaat. Mijn doel is om jou boven jezelf uit te laten stijgen. Dat doe ik niet alleen met hart en ziel, maar ook met 18 jaar gevarieerde ervaring.

Op deze pagina lees je alles over de opleiding tot allround fotograaf. Is fotografie jouw passie en droom je van een leven als fotograaf? Maak dan een afspraak voor een vrijblijvend gesprek. In dat gesprek kan ik je meer vertellen, kan ik al je vragen beantwoorden, kan ik je foto's bekijken en kunnen we samen bepalen of deze opleiding wel of niet geschikt is voor jou. Mail naar petra@powershootacademy.com of bel naar 0645442170.

 

De opleiding start weer in juni. In verband met de corona crisis is het volledige online deel van de opleiding nu al (zonder extra kosten) beschikbaar en kun je direct starten. Op die manier gebruik je deze tijd thuis optimaal en begin je in juni nog beter voorbereid aan de opleiding.

Het nieuwe fotograferen in een nieuwe opleiding
Powershoot

Contact

petra@powershootacademy.com
06-45442170

Social

Op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte gehouden worden van het laatste nieuws en blogs, like dan onze Facebook pagina.